Μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές στο Alien είναι η σκηνή με τον Space Jockey. Αυτό το τεράστιο, μυστηριώδες εξωγήινο ον που βρίσκεται νεκρό μέσα στο άγνωστο σκάφος στον πλανήτη LV-426.
Το πρόβλημα ήταν ότι αυτή η αίσθηση κλίμακας έπρεπε να «πουληθεί» στην κάμερα. Και εκεί ο Scott συνειδητοποίησε κάτι βασικό. Το σκηνικό, όσο μεγάλο κι αν ήταν, δεν έμοιαζε αρκετά τεράστιο.
Όταν το στούντιο δεν ήταν αρκετά μεγάλο
Ο Ridley Scott έχει περιγράψει πως μπήκε στο στούντιο, είδε το σκηνικό και αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν ήταν σωστό. Το ύψος του πλατό, περίπου 15 μέτρα, ήταν αντικειμενικά μεγάλο.
Για τον ίδιο όμως δεν ήταν αρκετό. Όχι γιατί δεν ήταν εντυπωσιακό σαν κατασκευή, αλλά γιατί ο φακός δεν το έκανε να φαίνεται «γιγαντιαίο». Και σε μια ταινία τρόμου στο διάστημα, αυτή η λεπτομέρεια είναι κρίσιμη.
Ήθελε το πλήρωμα να μοιάζει ασήμαντο, σαν να έχει βρεθεί μπροστά σε ένα εξωγήινο απομεινάρι που ξεπερνά την ανθρώπινη κλίμακα. Ένα είδος οπτικής ταπείνωσης που σε προετοιμάζει ψυχολογικά για το χάος που θα ακολουθήσει.
Η πιο μικρή λύση για το μεγαλύτερο πρόβλημα
Και εδώ έρχεται το πιο ωραίο κομμάτι. Για να δείξει πόσο μεγάλο ήταν το σκηνικό, ο Scott δεν πήγε σε ακριβότερες κατασκευές. Δεν ζήτησε να χτιστεί κάτι μεγαλύτερο. Αντίθετα, έκανε κάτι απίθανα απλό και ευφυές.
Έφτιαξε τρεις φθηνές διαστημικές στολές και έβαλε μέσα παιδιά. Ένα παιδί του κάμεραμαν και τα άλλα δύο ήταν τα δικά του παιδιά. Τα τοποθέτησε σε ένα ανοιχτό ασανσέρ δίπλα στο σκηνικό, ώστε η κάμερα να καταγράψει τη σκηνή με μικρότερα σώματα, άρα και μεγαλύτερη οπτική κλίμακα.
Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Εκεί που το πόδι του σκάφους έμοιαζε 15 μέτρα, τώρα έμοιαζε διπλάσιο. Η ψευδαίσθηση δούλεψε τέλεια, και η σκηνή απέκτησε το αίσθημα του «αδύνατου» που χρειαζόταν.
Πρακτικά εφέ και οπτική απάτη
Αυτό το τρικ είναι ουσιαστικά μια μορφή “moving miniatures”. Μια τεχνική που θυμίζει οπτικό hacking. Δεν αλλάζεις το σκηνικό. Αλλάζεις τη σύγκριση. Είναι η ίδια λογική που κάνουν σήμερα τα VFX με 3D scaling, μόνο που τότε γινόταν με ανθρώπους, φως και σωστή γωνία.
Και κάπως έτσι, μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές του Alien χτίστηκε με τρόπο που σήμερα μοιάζει απίστευτα απλός, αλλά απαιτούσε τρομερή αντίληψη εικόνας. Έπρεπε να ξέρεις ακριβώς πώς βλέπει ο φακός, τι ξεγελά το μάτι και πώς ο εγκέφαλος μεταφράζει το μέγεθος.
Από ένα έξυπνο γύρισμα σε ένα τεράστιο franchise
Το πιο εντυπωσιακό είναι πως αυτή η λύση, έβαλε το λιθαράκι της σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Το Alien δεν έμεινε απλώς μια ταινία. Έγινε ένα σύμπαν. Ένα franchise που μεγάλωσε για δεκαετίες, με πολλαπλές συνέχειες, spin-offs και νέες ιστορίες.
Και αυτό το αίσθημα κλίμακας, ότι υπάρχει κάτι απέραντο και άγνωστο εκεί έξω, ξεκινά από τέτοιες σκηνές. Από τέτοιες αποφάσεις. Από τη στιγμή που βλέπεις ότι το πλήρωμα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που ανακάλυψε.
Ακολουθήστε το Techmaniacs.gr στο Google News για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα τεχνολογικά νέα. Ένας ακόμα τρόπος να μαθαίνετε τα πάντα πρώτοι είναι να προσθέσετε το Techmaniacs.gr στον RSS feeder σας χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο: https://techmaniacs.gr/feed/.
