Αστρονόμοι χρησιμοποιώντας δεδομένα από το γιγαντιαίο τηλεσκόπιο Keck II εντόπισαν για πρώτη φορά με επιτυχία το υπέρυθρο σέλας του Ουρανού.
Όπως τα αντίστοιχα στη Γη, έτσι και αυτά στον Ουρανό προκαλούνται όταν φορτισμένα σωματίδια που ταξιδεύουν με τον ηλιακό άνεμο αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη και διοχετεύονται προς τους μαγνητικούς πόλους. Καθώς εισέρχονται στην ατμόσφαιρα του Ουρανού, τα φορτισμένα σωματίδια συγκρούονται με ατμοσφαιρικά μόρια, προκαλώντας τη λάμψη των μορίων αυτών.
Στη Γη, το σέλας προέρχεται από συγκρούσεις με άτομα οξυγόνου και αζώτου, με χρώματα κυρίως κόκκινο, πράσινο και μπλε. Στον Ουρανό, ωστόσο, τα κυρίαρχα ατμοσφαιρικά αέρια είναι το υδρογόνο και το ήλιο σε πολύ χαμηλότερες θερμοκρασίες από ό,τι στη Γη. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα η λάμψη του Ουρανού να συμβαίνει σε υπεριώδη και υπέρυθρα μήκη κύματος.
Το υπεριώδες σέλας στον Ουρανό παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1986 από το σκάφος Voyager 2 της NASA. Χρειάστηκαν σχεδόν 40 χρόνια για να εντοπιστεί το αντίστοιχο υπέρυθρο.
Η θερμοκρασία όλων των γιγάντιων αερίων πλανητών, συμπεριλαμβανομένου του Ουρανού, είναι εκατοντάδες βαθμούς Κέλβιν πάνω από αυτό που προβλέπουν τα μοντέλα αν θερμαίνονται μόνο από τον ήλιο, αφήνοντάς μας με το μεγάλο ερώτημα πώς αυτοί οι πλανήτες είναι τόσο πολύ θερμότεροι από το αναμενόμενο. Μια θεωρία υποστηρίζει ότι η αιτία είναι το ενεργητικό σέλας, το οποίο παράγει και ωθεί τη θερμότητα, προς τον μαγνητικό ισημερινό.
Ένα άλλο μυστήριο που το σέλας θα μπορούσε να βοηθήσει να λυθεί είναι γιατί τα μαγνητικά πεδία του Ουρανού (και του Ποσειδώνα) είναι σε κακή ευθυγράμμιση με τους άξονες περιστροφής τους.
