Η αποστολή Artemis II θα πάει ξανά τον άνθρωπο στη Σελήνη, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει για πάνω από 50 χρόνια. Η αποστολή δε θα προσεδαφιστεί, αλλά θα πετάξει πολύ κοντά στη Σελήνη, σαν την πρώτη επανδρωμένη δοκιμή του πυραύλου και της κάψουλας που θα φέρει την επιστροφή του ανθρώπου στο φεγγάρι. Αν όλα πάνε καλά, θα έρθει το Artemis IIΙ, με τον άνθρωπο να πατάει για άλλη μια φορά το πόδι του στην επιφάνεια της Σελήνης.
Η αποστολή Artemis II όμως, δε θα δοκιμάσει μόνο το σκάφος των μελλοντικών αποστολών, αλλά θα πραγματοποιήσει και επιστημονικές επιχειρήσεις της NASA, στο διάστημα. Το ταξίδι από και προς τη Σελήνη δεν είναι μικρό, καθώς διαρκεί 10 ημέρες, οπότε το πλήρωμα θα παρατηρήσει συγκεκριμένες περιοχές στην αθέατη πλευρά της Σελήνης, που δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ ξανά με γυμνό μάτι.
«Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος για αυτή τη δοκιμαστική πτήση», δήλωσε ο Jacob Richardson, αναπληρωτής επικεφαλής σεληνιακών επιστημών για το Artemis II. «Υπάρχει μια εξαιρετικά ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου για το Artemis II, για το πλήρωμα που έχει αφοσιωθεί πλήρως στο να γίνει μέρος της επιστημονικής μας ομάδας και για την επιστήμη που θα αποκομίσουμε από αυτήν την αποστολή».
Η μακρινή πλευρά της Σελήνης μέσα από τα μάτια του Artemis II
Η τελευταία φορά που πλησίασε άνθρωπος στη Σελήνη ήταν κατά το πρόγραμμα Apollo της NASA, που πραγματοποίησε 9 αποστολές από το 1968 μέχρι το 1972. Από αυτές, οι 8 μπήκαν στη σεληνιακή τροχιά και έξι από αυτές προσεδαφίστηκαν, επιτρέποντας στους αστροναύτες να περπατήσουν στη Σελήνη.
Η επιλογή του σημείου προσεδάφισης για αυτές τις αποστολές, οριζόταν από το πρωινό φως, ώστε να έχουν οι αστροναύτες καλή ορατότητα, αλλά και για να είναι διαχειρίσιμες οι θερμοκρασίες.
Το μειονέκτημα αυτής της προσέγγισης ήταν ότι μεγάλα τμήματα της επιφάνειας, ειδικά τμήματα στην αθέατη από τη Γη πλευρά, ήταν καλυμμένα με σκοτάδι ή τουλάχιστον πολύ κακώς φωτισμένα για να τα παρατηρήσουν οι αστροναύτες του Apollo με γυμνό μάτι από την τροχιά. Η ορατότητά τους περιοριζόταν επίσης από το χαμηλό τροχιακό τους ύψος, το οποίο συνήθως ήταν μόλις 110 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια.
Οι αστροναύτες του Artemis II, οι Reid Wiseman της NASA, Victor Glover, Christina Koch και ο Jeremy Hansen της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας, δεν θα αντιμετωπίσουν τους ίδιους περιορισμούς. To Orion, δηλαδή η κάψουλά τους, θα πετάξει σε απόσταση 6.900 χιλιομέτρων από την επιφάνια της Σελήνης. Αυτή είναι μια καλή απόσταση για να παρατηρήσουν και να φωτογραφίσουν πολύ πιο άνετα την αθέατη πλευρά. Μάλιστα, αν το Artemis II απογειωθεί μέσα στο παράθυρο εκτόξευσης του Φεβρουαρίου, η αθέατη πλευρά της Σελήνης θα είναι πλήρως φωτισμένη, επιτρέποντας αναλυτική παρατήρηση και λεπτομερείς λήψεις.
Από αυτό το σημείο θέασης και με τόσο καλό φωτισμό, οι αστροναύτες του Artemis II θα είναι σε θέση να παρατηρήσουν αναλυτικά την αθέατη πλευρά της Σελήνης, αλλά και να μελετήσουν χαρακτηριστικά της επιφάνειας από μόλις λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Αυτό είναι κάτι που δεν έχει καταφέρει κανένα διαστημόπλοιο που έχει μπει στην τροχιά της Σελήνης.
Διαβάστε επίσης: Επιτέλους καλά νέα για τη NASA! Η Γερουσία απέρριψε τις περικοπές στη χρηματοδότηση της Έρευνας!
Έτσι, μια από τις μέρες τις αποστολής θα αφιερωθεί στην παρατήρηση της επιφάνειας της Σελήνης, με τους αστροναύτες της αποστολής να έχουν περάσει ενδελεχή εκπαίδευση στο πως να αναζητούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πως να τα φωτογραφίζουν ή να τα βιντεοσκοπούν. Ταυτόχρονα έχουν εκπαιδευτεί ώστε να δημιουργούν κείμενα με λεπτομέρειες επιστημονικές περιγραφές για όσα βλέπουν. Παράλληλα, έχουν λάβει ήδη μια λίστα με περιοχές και χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να παρατηρήσουμε λεπτομερώς.
Οι στόχοι παρατήρησης της αποστολής
Αυτοί οι στόχοι μπορεί να περιλαμβάνουν τη Mare Orientale, μια τεράστια λεκάνη πρόσκρουσης που εκτείνεται στα όρια μεταξύ της κοντινής και της μακρινής πλευράς της Σελήνης, σύμφωνα με τον Richardson. Οι άνθρωποι δεν έχουν ξαναδεί ποτέ άμεσα το τμήμα της μακρινής πλευράς αυτής περιοχής. Ως η νεότερη και καλύτερα διατηρημένη λεκάνη πρόσκρουσης πολλαπλών δακτυλίων στην επιφάνεια της Σελήνης, η Orientale είναι ένα φυσικό εργαστήριο για τη διερεύνηση του ιστορικού πρόσκρουσης της Σελήνης και του πώς σχηματίζονται οι δακτυλιοειδείς κρατήρες.
Ένας πολύ βασικός στόχος που θα παρατηρήσουν οι αστροναύτες, είναι η λεκάνη Aitken του Νότιου Πόλου. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κρατήρα πρόσκρουσης της Σελήνης, με διάμετρο μεγαλύτερη από 2.500 χιλιόμετρα. Οι επιστήμονες εικάζουν πως είναι από τους παλαιότερους κρατήρες, ενώ σε αυτό το σημείο υπάρχουν υποψίες ύπαρξης νερού σε μορφή πάγου.
«Γνωρίζουμε ότι αυτό το τεράστιο γεγονός συγκλόνισε τη Σελήνη. Γνωρίζουμε ότι παρόμοια γεγονότα έχουν συμβεί σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Έτσι, οποιεσδήποτε παρατηρήσεις κάνουν σχετικά με αυτό θα συμβάλουν πραγματικά στην κατανόησή μας για αυτή την πραγματικά ενδιαφέρουσα νότια περιοχή της Σελήνης», δήλωσε ο Richardson.
Στις 10 ημέρες της πτήσης, οι αστροναύτες θα πραγματοποιήσουν πολλές παρατηρήσεις και δοκιμές, που θα ανοίξουν τον δρόμο για την μόνιμη παρουσία του ανθρώπου στο διάστημα. Κάπως έτσι, η αστρονομία και τα διαστημικά ταξίδια θα γίνουν ξανά συναρπαστικά για το κοινό και θα κάνει περισσότερους νέους να ασχοληθούν με την επιστήμη, κάτι που πάντα πηγαίνει το είδος μας μπροστά!
Ακολουθήστε το Techmaniacs.gr στο Google News για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα τεχνολογικά νέα. Ένας ακόμα τρόπος να μαθαίνετε τα πάντα πρώτοι είναι να προσθέσετε το Techmaniacs.gr στον RSS feeder σας χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο: https://techmaniacs.gr/feed/.
