49 χρόνια μετά την εκτόξευσή του από το ακρωτήρι Κανάβεραλ της Φλόριντα το 1977, το Voyager 1 της NASA ετοιμάζεται να καταρρίψει ένα ακόμη ρεκόρ. Την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026, στις 12:16 μετά το μεσημέρι ώρα Ελλάδος, το πιο απομακρυσμένο ανθρώπινο αντικείμενο θα βρεθεί σε απόσταση περίπου 26 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας, δηλαδή ακριβώς μία ημέρα φωτός.
Αυτή τη στιγμή κινείται με ταχύτητα σχεδόν 61.000 χιλιομέτρων την ώρα μέσα στο απόλυτο κενό του διαστήματος, ενώ εξακολουθεί να διατηρεί επικοινωνία με τη Γη και να προσφέρει πολύτιμα επιστημονικά δεδομένα.
Τι σημαίνει η απόσταση της μίας ημέρας φωτός για τη NASA
Το φως ταξιδεύει στο κενό με ταχύτητα περίπου 300.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Από την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026, η απόσταση που θα χωρίζει το Voyager 1 από τον πλανήτη μας θα είναι τόσο μεγάλη, ώστε το φως να χρειάζεται περίπου ένα εικοσιτετράωρο για να τη διανύσει.
Για τους μηχανικούς του Jet Propulsion Laboratory της NASA, αυτός ακριβώς ο χρόνος θα καθορίζει κάθε κίνησή τους. Κάθε εντολή που στέλνεται από τη Γη απαιτεί 24 ώρες μέχρι να φτάσει το σήμα στο Voyager 1 και άλλες 24 ώρες για να επιστρέψει.
Οι μεγάλες προκλήσεις του Voyager 1
Ο πομπός του Voyager 1 εκπέμπει με ισχύ μόλις 23w, μικρότερη από ένα απλό λαμπάκι ψυγείου. Όταν τα ραδιοκύματα φτάνουν στη Γη έπειτα από 24 ώρες ταξιδιού, η ισχύς τους έχει εξασθενήσει τόσο πολύ, που μόνο οι κεραίες του Deep Space Network μπορούν να συλλάβουν το σήμα.
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για τη συνέχιση της αποστολής είναι η εξάντληση της ενέργειας. Για να μπορέσει να διατηρήσει ζωντανά βασικά όργανα μέτρησης, η NASA αναγκάζεται να απενεργοποιεί σταδιακά διάφορα επιστημονικά όργανα, αφήνοντας τμήματα του σκάφους να λειτουργούν σε θερμοκρασίες πολύ χαμηλότερες από εκείνες για τις οποίες είχαν αρχικά σχεδιαστεί.
Παρόλο που το Voyager 1 πέρασε επίσημα στον μεσοαστρικό χώρο στις 25 Αυγούστου 2012, διασχίζοντας την ηλιόπαυση, όπου η κυριαρχία του ηλιακού ανέμου δίνει τη θέση της στο μεσοαστρικό περιβάλλον, με καθαρά αστρονομικό ορισμό δεν έχει εγκαταλείψει ακόμη την περιοχή που συνδέεται βαρυτικά με τον Ήλιο.
Ο Σταμάτης Κριμιζής, ο οποίος συμμετείχε στην αποστολή από το 1971 ως επικεφαλής ερευνητής του οργάνου μέτρησης φορτισμένων σωματιδίων χαμηλής ενέργειας (LECP), περιγράφει το Voyager ως «το πιο μακρινό αντικείμενο της ανθρωπότητας και το μήνυμά μας προς τον Γαλαξία».
