Στην επιστημονική φαντασία έχουμε δει πολλές τεχνολογίες από το μέλλον. Στο Star Trek, για παράδειγμα, τα «Warp Drives» επιτρέπουν διαστημικά ταξίδια πιο γρήγορα από την ταχύτητα του φωτός. Όμως, πολλές φορές η επιστημονική φαντασία δίνει έμπνευση και ώθηση στην επιστήμη. Έτσι, σήμερα έχουμε επιστήμονες που μελετούν σοβαρά θεωρητικούς τρόπους για διαστρικά ταξίδια.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει πως μια τεχνολογία σαν το Warp Drive είναι θεωρητικά δυνατή στην πραγματική ζωή. Φυσικά, η τεχνολογία της ανθρωπότητας δεν έχει φτάσει ακόμα σε αυτά τα επίπεδα. Στη θεωρία, ωστόσο, είναι δυνατή η επιτάχυνση σε υπερυψηλές ταχύτητες που αγγίζουν το 10% της ταχύτητας του φωτός, δηλαδή περίπου 30.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.
Το πρόβλημα της πρόωσης και η ανάγκη για το «τέλειο καύσιμο»
Το μεγάλο πρόβλημα με μια τέτοια υλοποίηση δεν είναι μόνο ότι δεν διαθέτουμε ακόμα την απαραίτητη τεχνολογία, αλλά κυρίως τα καύσιμα. Μιλάμε για έναν τύπο καυσίμου που απαιτεί παράλογο χρόνο για να δημιουργηθεί, αλλά και τεράστιες οικονομικές επενδύσεις.
Για να μπορέσουμε να φτάσουμε στο 10% της ταχύτητας του φωτός, χρειαζόμαστε μια πηγή ενέργειας μέσω ενός καυσίμου που θα μετατρέπει το 100% της ύλης σε προωθητική ισχύ. Προς το παρόν, τα συστήματα πρόωσης που χρησιμοποιούμε για τα διαστημικά ταξίδια βασίζονται στη χημική πρόωση. Εκεί, η απόδοση είναι εξαιρετικά χαμηλή και παίρνουμε ένα πολύ μικρό ποσοστό ισχύος από τη μετατροπή της ύλης.
Αντιύλη: Η θεωρητική λύση με 100% απόδοση
Υπάρχει μια θεωρητική ιδέα που θα μπορούσε να λύσει οριστικά το πρόβλημα της απόδοσης, προσφέροντας 100% μετατροπή της ύλης σε ενέργεια, η χρήση αντιύλης σαν καύσιμο.
Η αντιύλη αποτελείται από σωματίδια των οποίων η ύπαρξη αντικατοπτρίζει τα κανονικά σωματίδια της πραγματικότητας, αλλά με αντεστραμμένα ηλεκτρικά φορτία. Το εντυπωσιακό με την αντιύλη είναι πως όταν έρχεται σε επαφή με την κανονική ύλη, και τα δύο εξαυλώνονται ολοσχερώς. Η συνδυασμένη μάζα τους μετατρέπεται σε 100% δυναμική ενέργεια.
Αυτό σημαίνει πως έχουμε ένα καύσιμο με απόλυτη απόδοση (100%), τη στιγμή που τα καλύτερα χημικά ή πυρηνικά καύσιμα της ανθρωπότητας φτάνουν με το ζόρι το 60%. Όσο αυξάνεται το ποσοστό απόδοσης, η ωστική ισχύς αυξάνεται εκθετικά, γεγονός που σημαίνει ότι η πρόωση που μπορεί να προσφέρει η αντιύλη είναι κολοσσιαία.
Το αστρονομικό κόστος παραγωγής στο CERN και ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων
Εδώ όμως έρχεται το μεγάλο εμπόδιο, καθώς η αντιύλη δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε οικονομικό να κατασκευαστεί. Πρακτικά, θα χρειαζόταν ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας στον κόσμο για να δημιουργηθεί σε επαρκείς ποσότητες.
Τα καλά νέα είναι πως η τεχνολογία παραγωγής αντιύλης υπάρχει. Μάλιστα, τη συναντάμε στο CERN, στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC). Ωστόσο, η παραγωγική του ικανότητα περιορίζεται σε περίπου 10 εκατομμύρια αντιπρωτόνια το λεπτό.
Για να καταλάβουμε τα μεγέθη:
- Για να φτιάξουμε μόλις μια ουγγιά αντιύλης (28,35 γραμμάρια), ο Επιταχυντής θα έπρεπε να λειτουργεί ασταμάτητα για δισεκατομμύρια χρόνια.
- Το ενεργειακό κόστος για αυτή τη διαδικασία θα άγγιζε τα πεντάκις εκατομμύρια ευρώ.
- Η αντιύλη είναι τρομερά ασταθής και εξαφανίζεται (εξαυλώνεται) σε κλάσματα δευτερολέπτου αν έρθει σε επαφή με το περιβάλλον.
Μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη συγκέντρωση αντιύλης που έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ιστορικά ανέρχεται σε λιγότερο από 20 δισεκατομμυριοστά του γραμμαρίου.
Συμπέρασμα: Παραμένει το Warp Drive ένα όνειρο;
Είναι ξεκάθαρο πως οι κινητήρες Warp Drive δεν πρόκειται να γίνουν πραγματικότητα στο άμεσο μέλλον. Στη θεωρία της φυσικής και των μαθηματικών είναι εφικτοί, όμως από τη στιγμή που η μαζική παραγωγή αντιύλης σε επαρκείς ποσότητες είναι πρακτικά αδύνατη, το ταξίδι με την ταχύτητα του φωτός παραμένει ένα μακρινό όνειρο. Τουλάχιστον προς το παρόν.
