Μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα, εκτός από το να ρουφάει τα πάντα γύρω της, εκτοξεύει και σωματίδια με την μορφή πίδακα, που φαίνεται να ταξιδεύουν με σχεδόν την ταχύτητα του φωτός, πολύ πιο γρήγορα από ότι είχαμε μετρήσει μέχρι σήμερα, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Οι περισσότερες παρατηρήσεις μαύρων τρυπών στο διάστημα, γίνεται με ραδιοτηλεσκόπια, όμως μια ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε το Παρατηρητήριο ακτινών Χ Chandrea της NASA, για να μελετήσει του πίδακες που εκτοξεύουν οι μαύρες τρύπες. Αυτό που είδε όμως το τηλεσκόπιο είναι εκπληκτικό.
«Δείξαμε μια νέα προσέγγιση στη μελέτη των πιδάκων και νομίζω ότι υπάρχει πολλή ενδιαφέρουσα δουλειά που πρέπει να γίνει», δήλωσε ο David Bogensberger, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, σε μια δήλωση.
Μπορεί η μαύρες τρύπες να ήτα απλά μια θεωρία πριν από 50 χρόνια, μια απλή μαθηματική λύση σε ένα πρόβλημα φυσικής. Όμως τα μαθηματικά δεν λένε ποτέ ψέματα και πλέον όχι μόνο ξέρουμε πως υπάρχουν, αλλά μπορούμε και να τις παρατηρήσουμε!
Σήμερα, έχουμε δεκάδες αποτυπώσεις τους από τα ραδιοτηλεσκόπια στη Γη, σε μια τεράστια συλλογή από δεδομένα, που όσο η τεχνολογία κάνει τα τηλεσκόπια καλύτερα, τόσο πιο καθαρά τις βλέπουμε. Μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα, εκατομμύρια μέχρι και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες από την Ήλιο μας, κρύβεται στο κέντρο σχεδόν όλων των μεγάλων γαλαξιών στο Σύμπαν.
Το να πέσεις σε μια μαύρη τρύπα σημαίνει αυτόματα θάνατος. Κάθε κοσμικό υλικό που κινείται πολύ κοντά σε μια μαύρη τρύπα, φτάνει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Όμως οι επιστήμονες παρατήρησαν κάτι περίεργο στην άκρη των δίσκων προσαύξησης των μαύρων τρυπών, τον δακτύλιο από υλικά που περιστρέφονται γρήγορα γύρω από την μαύρη τρύπα, όπως το νερό στροβιλίζεται στον νιπτήρα μας όταν το ρουφάει η αποχέτευση. Μια μικρή ποσότητα από αυτά τα υλικά γύρω από τις μαύρες τρύπες, μπορεί ξαφνικά αν αλλάξει κατεύθυνση.
Όταν συμβαίνει αυτό, τα σωματίδια υψηλής ενέργειας εκτοξεύονται στο διάστημα, σαν ένα ζεύγος από πίδακες, που εκτείνονται προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ο μηχανισμός πίσω από αυτή τη διαδικασία παραμένει άγνωστος ακόμα, όμως γνωρίζουμε πλέον πως οι πίδακες είναι τρομερά φωτεινοί όταν τους βλέπουμε σε ακτίνες Χ.
Έτσι, ο Bogensberger, ένας μεταδιδακτορικός υπότροφος στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, αποφάσισε να εξετάσει τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Κενταύρου Α , ενός από τους φωτεινότερους γαλαξίες στον ουρανό, περίπου 12 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, με ακτίνες Χ. Για αναφορά, ένα έτος φωτός είναι σχεδόν 9.7 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Με δεδομένα που έχουν καταγραφεί από το διαστημικό παρατηρητήριο, μεταξύ 2000 και 2022, ο Bogensberger ανέπτυξε έναν αλγόριθμο για να παρακολουθήσει τα φωτεινά κομμάτια μέσα στους πίδακες, που ονομάζονται κόμβοι. Η παρακολούθηση κόμβων κατά τη διάρκεια ενός καθορισμένου χρονικού πλαισίου είναι ένας τρόπος μέτρησης της ταχύτητας.
Αφού παρακολούθησε έναν κόμπο συγκεκριμένα, η ομάδα βρήκε ότι ταξίδευε τουλάχιστον 94 τοις εκατό της ταχύτητας του φωτός. Αυτό ήταν σημαντικά ταχύτερο από αυτό που είχαν δει οι επιστήμονες στα ραδιοκύματα, με έναν κόμπο από τον ίδιο πίδακα μαύρης τρύπας, που κινούνταν με ταχύτητα 80 τοις εκατό της ταχύτητας του φωτός. Η μελέτη έχει δημοσιευθεί στο The Astrophysical Journal.
Η ομάδα όχι μόνο ανακάλυψε ταχύτερες συστάδες στο εύρος των ακτινών Χ, αλλά τα δεδομένα έδειξαν πως οι ταχύτεροι κόμβοι δεν ήταν αυτοί που ήταν πιο κοντά στην μαύρη τρύπα, όπως βλέπαμε στα ραδιοκύματα. Οι ταχύτεροι κόμβοι ήταν αυτοί που βρίσκονταν στην μεσαία περιοχή του κάθε πίδακα.
Vodafone και Nova ανακοίνωσαν νέες ταχύτητες στη σταθερή!
Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά; Η απάντηση είναι ένα μεγάλο δεν γνωρίζουμε προς το παρόν. Ο Bogensberger όμως σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την μέθοδό του για να συλλέξει περισσότερα δεδομένα, από τους πίδακες άλλων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών.
«Κλειδί για την κατανόηση του τι συμβαίνει στον πίδακα θα μπορούσε να είναι η κατανόηση του πώς διαφορετικές ζώνες μήκους κύματος εντοπίζουν διαφορετικά μέρη του περιβάλλοντος», είπε. «Τώρα έχουμε αυτή τη δυνατότητα».
Όπως και να έχει όμως, η εικόνα από μια μαύρη τρύπα και τον πίδακα της σε ακτίνες Χ είναι πραγματικά εντυπωσιακή!
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο The Astrophysical Journal.
