Η Anthropic μέχρι στιγμής δείχνει να είναι η πιο υπεύθυνη εναλλακτική στην τεχνητή νοημοσύνη, προσπαθώντας να είναι πιο ηθική, όσο μπορεί να γίνει σε έναν κλάδο που χρησιμοποιεί τη δουλειά των άλλων χωρίς την έγκρισή τους για να εκπαιδευτεί. Στην τελευταία της διαφημιστική καμπάνια όμως, αντί να μας καθησυχάσει, μας έκανε να ανησυχήσουμε ακόμα περισσότερο για πράγματα που ήδη γνωρίζαμε, αλλά πολλοί κάνουμε πως δεν υπάρχουν για να μην αγχωνόμαστε περισσότερο.
Το δυστοπικό σποτ του Claude: «Υπάρχει ελπίδα στις δύσκολες ερωτήσεις»
Το διαφημιστικό σποτ του Claude έχει τίτλο «There’s hope in hard questions» και έχει πολύ ζοφερές εικόνες καταστροφής και πόνου, που θυμίζουν περισσότερο θρίλερ παρά διαφήμιση τεχνολογίας.
Η διαφήμιση ξεκινάει με το πλάνο ενός φλεγόμενου σπιτιού που κανείς δεν προσπαθεί να σβήσει, και συνεχίζει με μερικές πολύ ανησυχητικές εικόνες. Βλέπουμε ένα πλήθος πολιτών που σαρώνονται από συστήματα παρακολούθησης με αναγνώριση προσώπου, έναν άστεγο που κοιμάται στο πεζοδρόμιο, εργάτες που μοχθούν σε ένα σκοτεινό ορυχείο και σειρές από ταφόπλακες σε ένα νεκροταφείο. Μέσα σε αυτές τις δυστοπικές εικόνες, μια βαριά φωνή θέτει τα ερωτήματα: «Μπορεί να εμπιστευτούμε την Τεχνητή Νοημοσύνη;» και «Ποιος θα πατήσει φρένο αν χρειαστεί;».
Sam Altman και επικριτές: «Διαφήμιση-παρωδία και ασέβεια»
Αν και η διαφήμιση λέει αυτό ακριβώς που σκεφτόμαστε όλοι όσοι δεν ζούμε σε ένα συννεφάκι με ουράνια τόξα, υπήρξαν κι αυτοί που έσπευσαν να υπερασπιστούν την τεχνητή νοημοσύνη.
Ένας από αυτούς είναι ο Sam Altman της OpenAI, που έτρεξε στο X (πρώην Twitter) για να αστειευτεί πως η διαφήμιση φαίνεται σαν παρωδία και πως έψαχνε να δει αν πρόκειται για σατιρικό σποτ. Άλλοι παρατηρητές από τους κλάδους της τεχνολογίας και του μάρκετινγκ απόρησαν με την κίνηση αυτή, αμφισβητώντας γιατί μια εταιρεία που προσπαθεί να χτίσει εμπιστοσύνη επιλέγει να οδηγήσει το κοινό σε ένα δυστοπικό τοπίο κόλασης. Οι επικριτές επεσήμαναν μάλιστα ότι η χρήση μιας εικόνας που μοιάζει πολύ με το Εθνικό Νεκροταφείο του Άρλινγκτον, μαζί με την προειδοποίηση για το «πάτημα του φρένου», ήταν απίστευτα ασεβής.
Η σκληρή πραγματικότητα: Ποιος θα πατήσει τελικά το φρένο;
Φυσικά, άλλοι όπως και εγώ, βρήκαμε τη διαφήμιση πολύ ρεαλιστική. Δείχνει τους πραγματικούς προβληματισμούς του κοινού, αντί να υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί να κάνει. Από την αρχή της τεχνητής νοημοσύνης ακούμε πως θα δώσει λύσεις σε όλα και πως θα σώσει τον άνθρωπο. Μέχρι στιγμής όμως βλέπουμε σημαντικές περιβαλλοντικές βλάβες με την τεράστια κατανάλωση ενέργειας και νερού στα data centers, χαμένες θέσεις εργασίας και χαμηλής ποιότητας ενημέρωση στο διαδίκτυο. Ταυτόχρονα, έχουμε και την κρίση στις μνήμες RAM, που προκλήθηκε από αυτή τη φρενίτιδα.
Από την ώρα που ήρθε η τεχνητή νοημοσύνη οι ζωές μας έχουν υποβαθμιστεί σε όλους σχεδόν τους τομείς. Ακόμα και η γνωστική μας ικανότητα επηρεάζεται, όπως έδειξαν σχετικές μελέτες. Παράλληλα, είναι πλέον δύσκολο να βρεις ακριβώς αυτό που θέλεις στο διαδίκτυο, επειδή η κλασική αναζήτηση έχει υποβαθμιστεί σκόπιμα, ώστε η αναζήτηση με AI να γίνει η μόνη οδός. Την ίδια στιγμή όμως, η τεχνητή νοημοσύνη κάνει ακόμα λάθη και παρουσιάζει τα πάντα μονοδιάστατα.
Αλήθεια, αν το πράγμα φτάσει στο απροχώρητο, ποιος θα πατήσει φρένο στην τεχνητή νοημοσύνη, όταν κάποιοι βγάζουν δισεκατομμύρια από αυτήν;
