Η περιοχή του ηλιακού συστήματος πέρα από τον Ποσειδώνα, παραμένει ένα μεγάλο μυστήριο για την ανθρωπότητα, όμως επιστήμονες μόλις ανακάλυψαν ένα ουράνιο σώμα που αψηφά τις γνώσεις μας για το Σύμπαν. Πρόκειται για ένα ουράνιο σώμα που έχει διάμετρο μόλις 500 χιλιόμετρα και στην θεωρία είναι πολύ μικρό για να διατηρήσει ατμόσφαιρα, λόγω της χαμηλής του βαρύτητας. Όμως, αυτό το ουράνιο σώμα έχει ατμόσφαιρα και αυτή η ανακάλυψη είναι εντυπωσιακή. Το σώμα με το όνομα (612533) 2002 XV 93 έχει αφήσει τους επιστήμονες με το στόμα ανοιχτό.
Έτσι, αυτό το μικροσκοπικό ουράνιο σώμα από πάγο και βράχους, στην άκρη του ηλιακού μας συστήματος, παρουσιάζει μια συμπεριφορά που μπορεί να μας κάνει να αλλάξουμε όσα πιστεύουμε για την ατμοσφαιρική κατακράτηση.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τεχνολογία και τεχνικές αιχμής, ώστε να ανιχνεύσουν αμυδρά φαινόμενα, τόσο μακριά. Το 2002 XV 93 είναι ένας τύπος αντικειμένων γνωστό και ως πλουτίνο. Πρόκειται για ένα μικρό σώμα που μοιράζεται μια τροχιά παρόμοια με τον τροχιακό ρυθμό του Πλούτωνα, σε απόσταση περίπου 40 φορές την απόσταση της Γης από τον Ήλιο, σε συντονισμό με την τροχιά του Ποσειδώνα.
Αυτοί οι μακρινοί κόσμοι θεωρούνται ένα αρχείο απολιθωμάτων του πρώιμου Ηλιακού συστήματος, καθώς είναι πολύ πιθανό να μπορούν να μας δείξουν από τι είναι φτιαγμένο το ηλιακό μας σύστημα και πως λειτουργούν και κινούνται τα ουράνια σώματα σε αυτό. Ο συντονισμός με τον Ποσειδώνα, για παράδειγμα, δείχνει ότι ο Ποσειδώνας κινήθηκε προς τα έξω, παρασύροντας πράγματα μαζί του καθώς έφευγε.
Όμως, η ζώνη Κάιπερ, που βρίσκεται πέρα από τον Ποσειδώνα, είναι ένα ιδιαίτερα περίεργο και αρκετά άγνωστο μέρος για την αστρονομία. Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη από μικρά και παγωμένα αντικείμενα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανιχνευτούν, πόσο μάλλον να μελετηθούν λεπτομερώς. Αυτό γιατί βρίσκονται αρκετά μακριά από τον Ήλιο, ώστε να αντανακλούν αρκετό φως για να τους ανιχνεύσουμε με ευκολία.
Για αυτό, πολλές φορές οι επιστήμονες βασίζονται σε έμμεσες μεθόδους ανίχνευσης αυτών των αντικειμένων. Για τον 2002 XV 93, οι επιστήμονες βασίστηκαν περισσότερο στην τύχη από όσο θα περιμέναμε. Η ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Κο Αριματσου από το Εθνικό Αστρονομικό Παρατηρητήριο της Ιαπωνίας, έτυχε να βρίσκονται στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή, ώστε να παρατηρήσουν να κερνάει μπροστά από ένα μακρινό αστέρι, ένα φαινόμενο γνωστό και ως αστρική απόκρυψη.
Οι ερευνητές κατέγραψαν την αστρική απόκρυψη από τρεις διαφορετικές τοποθεσίες στην Ιαπωνία, καταγράφοντας το φως του μακρινού αστέρα να σβήνει προσωρινά από το πέρασμα του 2002 XV 93.
Για έναν γυμνό βράχο, ο τρόπος με τον οποίο θα άλλαζε το φως του αστεριού κατά τη διάρκεια της απόκρυψης είναι αρκετά έντονος και απλός – ξαφνικά σβήνει καθώς το 2002 XV 93 γλιστράει μπροστά του, και σβήνει ξανά καθώς η απόκρυψη ολοκληρώνεται.
Όμως, αυτό που παρατήρησαν οι αστρονόμοι είναι κάπως διαφορετικό. Όλο το συμβάν κράτησε περίπου 15 με 20 δευτερόλεπτα, ανάλογα με την τοποθεσία παρατήρησης και για περίπου 1.5 δευτερόλεπτο πριν και μετά την ολική απόκρυψη η καμπύλωση του φωτός έδειξε μια σταδιακή μείωση και αύξηση στη φωτεινότητα.
Αυτή η σταδιακή εξασθένιση του φωτός εξηγείται αποκλειστικά από την διέλευση του φωτός από μια ατμόσφαιρα, καθώς κάμπτει το φως καθώς περνάει μέσα από αυτό.
Με βάση αυτή τη μείωση και τη φωτεινότητα, οι ερευνητές δημιούργησαν μοντέλα διάθλασης για να κατανοήσουν τι είδους ατμόσφαιρα θα μπορούσε να έχει παράγει το σήμα. Χρησιμοποιώντας την ατμόσφαιρα του Πλούτωνα ως βάση, υπέθεσαν μια συγκεκριμένη θερμοκρασιακή δομή και μια σύνθεση που αποτελείται κυρίως από μεθάνιο, άζωτο ή μονοξείδιο του άνθρακα.
Στη συνέχεια προσπάθησαν να προσομοιώσουν το πόσο πυκνή θα μπορούσε να είναι η ατμόσφαιρα σε διαφορετικά υψόμετρα και πως καμπυλώνεται το φως περνώντας μέσα από αυτή.
Οι φάλαινες μας παρακολουθούν: Το μυστήριο φαινόμενο gaping που μπερδεύει
Έτσι, τα αποτελέσματα δείχνουν προς μια ατμόσφαιρα μόλις 100 με 200 νανομπάρες, δηλαδή περίπου 5 με 10 εκατομμύρια φορές λεπτότερη από αυτή της Γης στο επίπεδο της θάλασσας.
Μια άλλη πιθανότητα είναι πως ο 2002 XV 93, έχει ενεργά κρυοηφαίστεια, που απελευθερώνουν παγωμένη λάσπη και πτητικές ουσίες από το εσωτερικό του, κάτι που αναπληρώνει την διαρρέουσα ατμόσφαιρα, με νέα υλικά.
Αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα μεταποσειδώνιο αντικείμενο, εκτός από τον Πλούτωνα, που εμφανίζει στοιχεία ατμόσφαιρας. Έτσι, μαθαίνουμε πως ακόμα και τα μικρότερα ουράνια σώματα μπορούν να φιλοξενούν ατμόσφαιρες και μάλιστα μπορούμε να την ανιχνεύσουμε ακόμα και αν είναι τόσο λεπτές όσο του 2002 XV 93.
«Αυτή η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι η παραδοσιακή ιδέα ότι οι πυκνές ατμόσφαιρες σχηματίζονται μόνο γύρω από μεγαλύτερους πλανήτες πρέπει να αναθεωρηθεί», γράφουν οι ερευνητές στην εργασία τους.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Nature Astronomy.
Ακολουθήστε το Techmaniacs.gr στο Google News για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα τεχνολογικά νέα. Ένας ακόμα τρόπος να μαθαίνετε τα πάντα πρώτοι είναι να προσθέσετε το Techmaniacs.gr στον RSS feeder σας χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο: https://techmaniacs.gr/feed/.
