Ένα ιδιαίτερο επιστημονικό μυστήριο περιβάλλει τον μικρό αστεροειδή 1998 KY26, το ουράνιο σώμα προς το οποίο ταξιδεύει το ιαπωνικό Hayabusa2. Το διαστημικό αντικείμενο εμφανίζει μια ανεξήγητη επιτάχυνση, μια τροχιακή απόκλιση δηλαδή που δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από τις βαρυτικές δυνάμεις του Ήλιου και των πλανητών, δημιουργώντας έντονες συζητήσεις στην αστρονομική κοινότητα σχετικά με τον μηχανισμό που την προκαλεί.
Η ασυνήθιστη τροχιακή συμπεριφορά του 1998 KY26 έχει οδηγήσει σε ποικίλες υποθέσεις. Ο αστρονόμος του Χάρβαρντ, Άβι Λεμπ (Avi Loeb), και οι συνεργάτες του διατύπωσαν την άποψη ότι το αντικείμενο ενδέχεται να είναι ένα εγκαταλελειμμένο σοβιετικό διαστημόπλοιο, το οποίο εκτοξεύτηκε πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια και χάθηκε στο διάστημα λόγω εσφαλμένης εντολής από τη Γη.
Αντίθετα, η επικρατέστερη επιστημονική θεωρία κατέτασσε μέχρι πρόσφατα τον 1998 KY26 στην κατηγορία των «μαύρων κομητών» (dark comets). Πρόκειται για σώματα που μοιάζουν οπτικά με βραχώδεις αστεροειδείς χωρίς εμφανή ουρά ή κόμη, αλλά επιταχύνονται εξαιτίας της ανεπαίσθητης εξάχνωσης εσωτερικών αποθεμάτων πάγου.
Η μελέτη στο Icarus καταρρίπτει την ύπαρξη πάγου
Ωστόσο, νέα μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Icarus, ανατρέπει τη θεωρία του μαύρου κομήτη. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το ουράνιο σώμα αναπτύσσει πολύ υψηλή θερμοκρασία για να διατηρεί πάγο. Ακόμη και στις ψυχρότερες και πιο σκιασμένες περιοχές του, η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους – 60,5 βαθμούς Κελσίου (212 Kelvin), ένα επίπεδο υπερβολικά θερμό για να συγκρατήσει αποθέματα πάγου στο κενό του διαστήματος.
Το 1998 KY26 έχει διάμετρο περίπου 11 μέτρων, περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του κάθε 5,5 λεπτά και αυτή την περίοδο απέχει περίπου 300 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των επιστημόνων, εάν διέθετε πάγο που τροφοδοτούσε την επιτάχυνσή του, τα αποθέματα αυτά θα είχαν εξαντληθεί μέσα σε μόλις 62 χρόνια, ένα απειροελάχιστο διάστημα για ένα σώμα δισεκατομμυρίων ετών. Καταλήγουν ότι ίσως πρόκειται για έναν αφυδατωμένο αστεροειδή, γεγονός που αποκλείει τη διαφυγή αερίων ως πηγή προώθησης.
Το φαινόμενο της οπτικής μετατόπισης
Υπάρχει και μια εναλλακτική εξήγηση που αφορά τις ίδιες τις παρατηρήσεις, χωρίς όμως να έχει τεκμηριωθεί για τον συγκεκριμένο αστεροειδή. Όπως είχε αποδείξει ο αστρονόμος Ντάνιελ Εστροφέρ (Daniel Hestroffer) σε μελέτη του στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics, στα μικρά και ακανόνιστα ουράνια σώματα το οπτικό κέντρο φωτεινότητας σπάνια συμπίπτει με το πραγματικό κέντρο μάζας. Υπό συγκεκριμένες γωνίες φωτισμού από τον Ήλιο, αυτή η οπτική μετατόπιση (photocenter offset) μπορεί να παραπλανήσει τα επίγεια τηλεσκόπια, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας επιτάχυνσης που στην πραγματικότητα δεν υφίσταται.
