Στη σύνταξη του άρθρου βοήθησε η κ. Μαρία Κουμπούρα – Δικηγόρος Θεσσαλονίκης [Αρ. Μητρώου Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης 13667]
Σύμφωνα με την απόφαση 426/2026 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, απορρίφθηκε η έφεση της τράπεζας για καταβολή αποζημίωσης λόγω ηλεκτρονικής απάτης σε πρόσφατη υπόθεση που είχε οδηγηθεί στη δικαιοσύνη και επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου υπέρ των δύο πελατών.
Πιο συγκεκριμένα, o λόγος γίνεται για ένα ζευγάρι, το οποίο διατηρούσε κοινό λογαριασμό, στον οποίο υπήρχαν 40.000€ διαθέσιμο υπόλοιπο. Η σύζυγος προσπάθησε να προβεί στην πραγματοποίηση πληρωμών μέσω διαδικτύου. Κατά τη διάρκεια αναζήτησης, οδηγήθηκε σε πλαστή απομίμηση της ιστοσελίδας της τράπεζας, όπου εισήγαγε τους κωδικούς πρόσβασης και συγκεκριμένα τον κωδικό OTP που έλαβε στο κινητό της τηλέφωνο.
Με την ενέργειά τους αυτή οι διαδικτυακοί εγκληματίες αύξησαν το ημερήσιο όριο συναλλαγών, μεταφέροντας συνολικό ποσό ύψους 14.659€ σε λογαριασμό τράπεζας στην Πορτογαλία.
Τι έκρινε το Δικαστήριο
Το δικαστήριο απεφάνθη ότι το γεγονός και μόνο ότι χρησιμοποιήθηκαν οι σωστοί κωδικοί και εισήχθη το OTP, στη συγκεκριμένη υπόθεση που έκρινε, δεν αποτελεί έγκριση εκ μέρους του πελάτη της συναλλαγής.
Το δικαστήριο έκρινε τη συμπεριφορά της πελάτισσας ως ελαφρά αμέλεια, ενώ δόθηκε σημασία στο γεγονός ότι η ψεύτικη ιστοσελίδα της τράπεζας ήταν πιστή απομίμηση, ενώ απουσίαζε κάποιος εμφανής, ύποπτος σύνδεσμος που θα μπορούσε να έχει κινήσει την υποψία περί απάτης.
Παράλληλα, το δικαστήριο έκρινε ότι η ζημία οφειλόταν σε έλλειμμα ασφαλείας των συστημάτων της τράπεζας, η οποία δεν εντόπισε την ασυνήθη και ύποπτη συναλλαγή και ολιγώρησε μετά την αυθημερόν ειδοποίηση.
Επικύρωσε την αυτεπάγγελτη διάγνωση της ακυρότητας των Γενικών Όρων που μετέθεταν στον χρήστη κάθε ζημία, ως αντίθετων στο αναγκαστικό δίκαιο του ν. 4537/2018, και δέχθηκε σωρευτική αδικοπρακτική ευθύνη της τράπεζας από βαριά αμέλεια των προστηθέντων της, θεμελιωτική της χρηματικής ικανοποιήσεως. Διατήρησε ακέραια τα επιδικασθέντα ποσά, διέταξε την εισαγωγή του παραβόλου των 100 € στο Δημόσιο Ταμείο και επέβαλε στην εκκαλούσα δικαστική δαπάνη 600 €.
Το σχόλιό μας: Αξίζει να σημειώσουμε ότι δε σημαίνει πως μπορούμε να δίνουμε αλόγιστα τους κωδικούς πρόσβασης ή το OTP και να μην είμαστε υπεύθυνοι για την ασφάλεια των χρημάτων μας ή ότι θα λάβουμε αποζημίωση.
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, με τα συγκεκριμένα περιστατικά το δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε πλάνη, η Τράπεζα όφειλε να θεωρήσει ύποπτη τη συναλλαγή και να τη μπλοκάρει. Η είσοδος της δεύτερης ενάγουσας μέσω μηχανής αναζητήσεως, αντί της πληκτρολογήσεως της επίσημης διευθύνσεως, «είναι αμελής, χωρίς όμως να φθάνει στα όρια της βαριάς αμέλειας», αφού η ιστοσελίδα ήταν πιστή απομίμηση και δεν μεσολάβησε ύποπτος σύνδεσμος. Επιδικάσθηκαν 7.304,50 € σε έκαστο ενάγοντα, με την ευθύνη της πελάτισσας να περιορίζεται στα 50 ευρώ λόγω της ελαφράς αμέλειας που αναφέρθηκε παραπάνω.
