Το Starship της SpaceX θεωρείται ένα πολύ φιλόδοξο πρόγραμμα επαναχρησιμοποιούμενων πυραύλων με δυνατότητα μεταφοράς τεράστιων φορτίων, όμως μέχρι σήμερα η εταιρεία δεν έχει ένα λειτουργικό προϊόν, παρά τις υποσχέσεις του Musk πως θα είναι έτοιμο από τις αρχές της δεκαετίας του 2020. Όμως, η Ευρώπη αναζητά την ανεξαρτησία της από τις ΗΠΑ σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένου και του κλάδου της διαστημικής, οπότε έχει ξεκινήσει να εξετάζει εναλλακτικές λύσεις.
Σε μια μελέτη του Γερμανικού Κέντρου Αεροδιαστημικής (DLR), βλέπουμε μια νέα ιδέα για έναν ευρωπαϊκό πύραυλο με την ονομασία RLV C5, που θα μπορούσε να έχει αρκετά μεγαλύτερη απόδοση από το Starship, κάτι που ανοίγει μια διαστημική μάχη ΗΠΑ-Ευρώπης.
Το άκρως εντυπωσιακό είναι πως το εν λόγω σκάφος υπολογίζεται πως θα μπορούσε να μεταφέρει σε χαμηλή τροχιά μέχρι και το 74% της μάζας του ως ωφέλιμο φορτίο, όταν το Starship περιορίζεται στο 40% μόνο. Αυτό είναι σχεδόν το διπλάσιο από αυτό που υπόσχεται η SpaceX και του δίνει σημαντικό πλεονέκτημα.
Διαφορετικό σύστημα επαναχρησιμοποίησης
Το RLV C5, που είναι σε μέγεθος περίπου ίδιο με το Starship, χρησιμοποιεί μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση για την επαναχρησιμοποίηση του προωθητικού πυραύλου, που μέχρι στιγμής δεν έχουμε ξαναδεί σε εμπορικό προϊόν.
Το Starship όταν διαφύγει από τη Γη, διασπάται από τον πύραυλο Super Heavy, ο οποίος επιστρέφει στη Γη και προσγειώνεται στο σημείο εκτόξευσης με τη χρήση των κινητήρων Raptor, ώστε να συλληφθεί από τους βραχίονες του πύργου εκτόξευσης. Αυτή η διαδικασία όμως απαιτεί επιπλέον καύσιμα και μάλιστα αρκετά σε ποσότητα, ώστε να μπορέσει ο πύραυλος να επιστρέψει σε συγκεκριμένο σημείο ελεγχόμενα.
Η ευρωπαϊκή πρόταση κάνει κάτι λίγο πιο λογικό και πιο απλό. Ο booster SpaceLiner του RLV C5 θα διαθέτει ενσωματωμένα φτερά, που θα του επιτρέπουν να πραγματοποιεί πτήση ολίσθησης, πλήρως ελεγχόμενη, σαν ένα υποηχητικό αεροπλάνο, που θα προσγειώνεται σε απλό αεροδιάδρομο. Αυτό σημαίνει λιγότερα καύσιμα και περισσότερο φορτίο, όπως επίσης και λιγότερο εξελιγμένο εξοπλισμό, που σημαίνει πως λιγότερα μπορούν να πάνε στραβά.
Υδρογόνο αντί για μεθάνιο
Οι διαφορές των δύο πυραύλων δεν σταματάνε εκεί όμως. Μεγάλες διαφορές έχουν και στα καύσιμα, αφού το RLV C5 χρησιμοποιεί υγρό υδρογόνο και υγρό οξυγόνο σαν καύσιμο, αντί για μεθάνιο και οξυγόνο που χρησιμοποιεί η SpaceX στο Starship.
Αυτό συμβαίνει γιατί σύμφωνα με την ευρωπαϊκή μελέτη, το υδρογόνο προσφέρει μεγαλύτερη αποδοτικότητα σε σχέση με το μεθάνιο.
Εδώ θα πρέπει να πούμε πως η ιδέα του SpaceLiner booster βρίσκεται υπό ανάπτυξη από το 2005, καθώς έχουν εξεταστεί σχεδόν όλες οι παράμετροι για τη μέγιστη απόδοση.
Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως
Εδώ έρχεται ένα μεγάλο πρόβλημα με το RLV C5, που είναι πως όλα αυτά έχουν μείνει στα χαρτιά. Τα σχέδια και οι προβλέψεις δεν έχουν επιβεβαιωθεί με την κατασκευή κάποιου πρωτότυπου, στο οποίο να γίνονται δοκιμές.
Στα χαρτιά όλα φαίνονται τέλεια, όμως η πραγματική ανάπτυξη ενός πυραύλου απαιτεί την κατασκευή κινητήρων, την ανάπτυξη θερμικών ασπίδων και την ανάπτυξη ενός συστήματος που θα τον επιστρέφει πίσω στη Γη αυτοματοποιημένα και με ασφάλεια, σε μια πτήση ολίσθησης, δηλαδή χωρίς προώθηση.
Την ίδια στιγμή η SpaceX προχωράει στην ανάπτυξη του Starship, έχοντας ήδη ξοδέψει πολλά χρήματα σε αυτό. Μέχρι να γίνει μια σοβαρή επένδυση στην Ευρώπη, θα είναι αργά για το RLV C5.
Η Ευρώπη μένει πίσω
Στην Ευρώπη υπάρχει η Arianespace, που είναι ο βασικότερος πάροχος διαστημικών εκτοξεύσεων. Ο πύραυλος Ariane 6 όμως δεν είναι επαναχρησιμοποιούμενος, κάτι που ανεβάζει δραματικά το κόστος ανά εκτόξευση, αφού απαιτεί κάθε φορά την κατασκευή νέου σκάφους.
Κάποιες νέες εταιρείες προσπαθούν να δραστηριοποιηθούν στον χώρο, όμως ακόμα δεν έχουμε δει λειτουργικά δείγματα της δουλειάς τους.
Έτσι, το RLV C5 αν και φιλόδοξη ιδέα, παραμένει ακριβώς αυτό: Απλά μια ιδέα. Αν όμως η Ευρώπη θέλει να μπει στη μάχη του διαστήματος και να αποκτήσει μια θέση δίπλα στις ΗΠΑ και την Κίνα, θα χρειαστεί να επενδύσει χρήματα στη διαστημική αεροναυπηγική.
