Το ψηφιακό ευρώ θα μπορούσε να κάνει τις μικρές καθημερινές συναλλαγές, όπως έναν καφέ, ένα μπουκαλάκι νερό, ένα εισιτήριο ή, εν τέλει, μια μικρή αγορά, πρακτικά χωρίς προμήθεια για τον έμπορο. Αυτό ακριβώς αναφέρει σε αποκλειστικό δημοσίευμά του το Euronews, επισημαίνοντας ότι η Ιταλία πιέζει ώστε η χρήση του για συναλλαγές κάτω των 10 ευρώ να είναι μηδενική ή σχεδόν μηδενική για τους εμπόρους.
Η πρόταση βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες για το νομοθετικό πλαίσιο του ψηφιακού ευρώ, του νέου μέσου πληρωμής, το οποίο θα λειτουργεί συμπληρωματικά με τα μετρητά και σε καμία περίπτωση δεν θα τα αντικαθιστά, όπως έχει γράψει στο παρελθόν το Techmaniacs.gr. Στόχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι να είναι έτοιμη για την πρώτη έκδοση το 2029, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι η σχετική νομοθεσία θα εγκριθεί μέσα στη χρονιά.
Πώς μπορεί να επηρεάσει τους μικρούς εμπόρους το ψηφιακό ευρώ
Επειδή ακριβώς θα έχει την υπόσταση νόμιμου χρήματος, οι έμποροι είναι υποχρεωμένοι να το αποδέχονται ως μέσο πληρωμής. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, οι νομοθέτες προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο για το πώς θα διαμοιράζονται οι προμήθειες μεταξύ των μερών που συμμετέχουν σε μια αγορά για την ολοκλήρωση της πληρωμής. Σκοπός είναι οι μικρότεροι έμποροι να μην επιβαρυνθούν σημαντικά από την υιοθέτηση του ψηφιακού ευρώ.
Η πρόταση αυτή τη στιγμή έχει ως εξής: εξετάζεται χρέωση 0,02 ευρώ για συναλλαγές χαμηλής αξίας, ειδικά στις περιπτώσεις μικρών εμπόρων.
Από την άλλη πλευρά, όμως, η Ρώμη δηλώνει ανοιχτή ακόμη και σε μηδενική προμήθεια. Πρόκειται για μια άκρως σημαντική εξέλιξη, καθώς το κόστος των ηλεκτρονικών πληρωμών δεν επιβαρύνει όλους το ίδιο, σύμφωνα με έγγραφα που είδε η ιστοσελίδα. Ένα μεγάλο κατάστημα λιανικής, για παράδειγμα, βρίσκεται σε καλύτερη διαπραγματευτική θέση απέναντι στα διεθνή συστήματα καρτών.
Το περίπτερο της γειτονιάς, ένα καφέ ή ένα οικογενειακό κατάστημα, όμως, συνήθως δεν έχει τη δυνατότητα να πετύχει τους ίδιους ευνοϊκούς όρους. Αυτό μπορεί να οδηγήσει, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους μικρούς εμπόρους να πληρώνουν τρεις έως τέσσερις φορές υψηλότερες προμήθειες σε σχέση με τις μεγάλες επιχειρήσεις. Μια αλυσίδα απορροφά το κόστος ανά συναλλαγή πολύ πιο γρήγορα, ενώ για μια μικρή επιχείρηση κάθε μικρή προμήθεια έχει σημασία.
Ακριβώς αυτές οι μικρές συναλλαγές είναι εκεί όπου η αποδοχή καρτών ή άλλων ηλεκτρονικών πληρωμών είναι συχνά λιγότερο ελκυστική για τον έμπορο, καθώς μειώνεται το περιθώριο κέρδους. Ένα πλαφόν, δηλαδή, δύο λεπτών ή ένα καθεστώς μηδενικής προμήθειας θα άλλαζε σημαντικά το παιχνίδι και θα μπορούσε να δώσει στους μικρούς επαγγελματίες έναν λόγο να αντιμετωπίσουν το ψηφιακό ευρώ όχι απλώς ως κανονιστική υποχρέωση από την Ευρώπη, αλλά ως μια φθηνότερη εναλλακτική σε σχέση με τα διάφορα σχήματα πληρωμών.
Το ζήτημα αναμένεται να αναλυθεί περισσότερο στις επόμενες συνομιλίες μεταξύ των κρατών-μελών, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι συνομιλίες αυτές αναμένεται να δείξουν αν τελικά ένα τέτοιο καθεστώς θα περάσει στο τελικό πλαίσιο για το ψηφιακό ευρώ.
