Η κλασική και η κβαντική μηχανική δεν τα πηγαίνουν ιδιαίτερα καλά μεταξύ τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κβαντική διεμπλοκή, που υποστηρίζει ότι η κατάσταση ενός σωματιδίου μπορεί να καθοριστεί εξετάζοντας τη κατάσταση του άλλου διεμπλεκόμενου σωματιδίου, ανεξαρτήτως της απόστασης που τα χωρίζει. Είναι αυτό που Einstein είχε χαρακτηρίσει την εν λόγω κβαντική ιδιομορφία ως στοιχειωμένη δράση από απόσταση.
Το φαινόμενο είναι γνωστό ως κβαντική μη τοπικότητα. Δηλαδή, τα αντικείμενα επηρεάζονται σε αποστάσεις, ενώ η κλασική φυσική ακολουθεί την τοπική θεωρία, την ιδέα δηλαδή ότι τα αντικείμενα επηρεάζονται μόνο από το άμεσο περιβάλλον τους. Αυτή η αντίθεση περιγράφεται με σαφήνεια στο παράδοξο Greenberger–Horne–Zeilinger (GHZ), από τους φυσικούς που το περιέγραψαν το 1989 και δείχνει ότι οι κβαντικές ιδιότητες δεν μπορούν να εξηγηθούν μέσω τοπικών ρεαλιστικών μοντέλων. Ωστόσο μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances προσπαθεί να διερευνήσει πόσο παράξενα μπορούν να γίνουν αυτά τα παράδοξα.
Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων ήθελε να δει πόσο μη κλασικά μπορούσαν να γίνουν τα σωματίδια του φωτός. Πρόκειται για ένα απίστευτα τεχνικό πείραμα, το οποίο παρήγαγε φωτόνια, ή σωματίδια φωτός, που υπήρχαν σε 37 διαφορετικές κβαντικές διαστάσεις.
Η έρευνα είναι διαθέσιμη στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances
