Το Ηλιακό μας σύστημα από την αρχή της κατανόησής του, αποτελεί μια από τις σταθερές της ανθρωπότητας. Ότι και αν συμβαίνει στη Γη, οι πλανήτες θα συνεχίσουν να περιφέρονται γύρω από Ήλιο, ακολουθώντας συγκεκριμένες και προβλέψιμες διαδρομές. Από ότι φαίνεται, ακόμα και αυτό ίσως να μην είναι δεδομένο.
Σύμφωνα με το μοντέλο της Νίκαιας, ένα από τα πιο δημοφιλή μοντέλα του πρώιμου Ηλιακού συστήματος, η γωνία του γαλαξία μας ίσως ήταν πιο πλούσιά στο παρελθόν, με δύο επιπλέον πλανήτες. Έτσι, ίσως είχαμε 4 παγωμένου γίγαντες, αντί για τους δύο που έχουμε σήμερα, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.
Μια νέα δοκιμή αυτής της ιδέας όμως, αποκάλυψε ένα δυνητικά σοβαρό πρόβλημα. Τρέχοντας προσομοιώσεις για αυτή την βίαιη περίοδο του Ηλιακού Συστήματος, στην περίοδο που οι δύο πλανήτες εκτοξεύθηκαν από το Ηλιακό μας Σύστημα, οι επιστήμονες αντίκρισαν μια αρκετά πιο βίαιη ιστορία για τα φεγγάρια του Ουρανού, σε σχέση με αυτό που βλέπουμε σήμερα.
Όλα αυτά δείχνουν πως η ιστορία του Ηλιακού μας συστήματος, εξελίχθηκε με μεγάλη ακρίβεια και πως το σύστημα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη.
«Αυτά τα αποτελέσματα έχουν τρεις πιθανές επιπτώσεις», γράφει στην μελέτη της η ομάδα, με επικεφαλής τον αστροφυσικό Matthew Clement του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.
Αρχικά, οι δορυφόροι του Ουρανού αποσταθεροποιήθηκαν σε σημείο που ξεκίνησαν να συγκρούονται μεταξύ τους, κατά τη διάρκεια αυτής της βίαιης περιόδου. Δεύτερον, η τρέχουσα έκδοση του μοντέλου της Νίκαιας χρειάζεται αναθεώρηση. Τρίτων, «το Ηλιακό Σύστημα είναι το αποτέλεσμα μιας αρκετά απίθανης εξέλιξης αστάθειας που δεν οδήγησε σχεδόν καθόλου σε βαθιές συναντήσεις μεταξύ του Ουρανού και των άλλων γιγάντιων πλανητών», γράφει η ομάδα.
Οι προσομοιώσεις δείχνουν πως το νεαρό Ηλιακό Σύστημα, όταν πολύ πιο ακατάστατο από ότι παρατηρούμε σήμερα. Οι γιγαντιαίοι πλανήτες ταξίδευαν μέσα σε ένα δίσκο από συντρίμμια, συγκεντρώνοντας όλο και περισσότερη ύλη, ενώ οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους, πιθανότατα αποσταθεροποιούσαν όλο το εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα.
Οι επιστήμονες, για να εξηγήσουν το βαρυτικό χάρος που μετέτρεψε το Ηλιακό μας σύστημα σε ένα γήπεδο συγκρούσεων και αδυσώπητων χτυπημάτων, δημιούργησαν το μοντέλο της Νίκαιας, το 2025.
Το μοντέλο αυτό εξελίχθηκε κατά στην πάροδο του χρόνου και οι τελευταίες αναθεωρήσεις του προτείνουν πως το Ηλιακό Σύστημα ίσως είχε έναν ή δύο επιπλέον γιγαντιαίους πλανήτες από πάγο. Στη συνέχεια, οι έξι γίγαντες πάγου μετανάστευσαν μακριά από τις αρχικές τους τροχιές, προκαλώντας αστάθεια στον δρόμο τους, λόγω της μεγάλης βαρύτητάς τους.
Οι τέσσερις παγωμένοι γίγαντες που έχουμε σήμερα στο Ηλιακό Σύστημα, τελικά σταθεροποιήθηκαν και απέκτησαν τις τροχιές που παρατηρούμε σήμερα, ενώ οι άλλοι δύο εκτοξεύθηκαν προς άγνωστη κατεύθυνση.
Στην συνέχεια είχαμε την περίοδο που είναι γνωστή σαν Ύστερος Βαρύς Βομβαρδισμός, την αρχιτεκτονική δημιουργία μεγάλης κλίμακας του Ηλιακού συστήματος και την συλλογή δορυφόρων του Δία. Το μοντέλο της Νίκαιας φαίνεται πως δούλευε εκπληκτικά.
Όμως η ομάδα πίσω από την τελευταία μελέτη είχαν απορίες. Τί ήταν αυτό που δημιούργησε έτσι το Ηλιακό Σύστημα και ήθελαν να το μάθουν με όλες τις λεπτομέρειες. Για αυτό, δημιούργησαν ένα περιβάλλον προσομοίωσης, που του επιτρέπει να ελέγξουν τι συμβαίνει στα φεγγάρια του Δία και του Ουρανού, βασιζόμενοι στις παραλλαγές του μοντέλου της Νίκαιας. Στις προσομοιώσεις, πρόσθεσαν έναν ακόμα πλανήτη και σε άλλη προσομοίωση είχαν δύο επιπλέον πλανήτες.
Η ομάδα προσομοίωσε συναντήσεις με βάση το «πλήρες φάσμα» των προτεινόμενων αρχικών συνθηκών του εξωτερικού Ηλιακού Συστήματος, παράγοντας περισσότερες διαδρομές από όσες είχαν ληφθεί υπόψη προηγουμένως.
Και κάπως έτσι, η ιστορία απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον. Οι περισσότερες προσομοιώσεις έδειχναν μεγάλη αποσταθεροποίηση στα φεγγάρια του Ουρανού, σε σημείο που άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους.
Τα φεγγάρια του Δία δεν είχαν τόσο βίαιες αλλαγές, όμως παρατηρούμε πως είναι τρομερά δύσκολο να αφήσουμε τα συστήματα των φεγγαριών των δύο πλανητών, ανέπαφα.
Ο πάροχος που τρώει την κάρτα ανανέωσης
Όμως, εδώ έρχεται κάτι που είναι πολύ ενδιαφέρον. Σε ένα μόνο σενάριο, τα φεγγάρια του Δία και του Ουρανού επιβιώνουν σταθερά, από την ίδια αστάθεια, λόγω των βαρυτικών διακυμάνσεων. Έτσι, αν το μοντέλο της Νίκαιας είναι σωστό, έχουμε μόνο μία από τις δύο κορυφαίες επιλογές.
Σε αυτές έχουμε είτε το Ηλιακό Σύστημα να ακολουθεί μια πολύ απίθανη εξελικτική πορεία, που άφησε τον Δία και τον Ουρανό στην τύχη τους, είτε το τρέχον σύστημα φεγγαριών του Ουρανού, που δημιουργήθηκε μέσα από βίαιες συγκρούσεις από το βαρυτικό χάος.
Το τελευταίο σενάριο σημαίνει πως ο Ουρανός έχει περάσει από μεγάλες συγκρούσεις τουλάχιστον δύο φορές, με την πρώτη να είναι και ο λόγος που ο άξονας του γέρνει στο πλάι. Η δεύτερη ήταν αυτή που προβλέπει το μοντέλο της Νίκαιας, η οποία προκάλεσε αλλαγές στα φεγγάρια του.
Βέβαια, πάντα υπάρχει και η πιθανότητα το μοντέλο της Νίκαιας δεν είναι πλήρες κα αυτό είναι αρκετά πιθανό. Πρόκειται για ένα μοντέλο που βρίσκεται υπό ανάπτυξη ακόμα και τώρα, 21 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία. Άλλωστε, το να ανακατασκευάσει τις συνθήκες που είχαμε πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, δεν είναι καθόλου εύκολο.
«Είναι πολύ πιθανό καμία από τις μοντελοποιημένες αστάθειες στη βιβλιογραφία να μην περιέχει τις ακριβείς ακολουθίες συναντήσεων που είναι απαραίτητες για την ακριβή αναπαραγωγή όλων των πτυχών του Ηλιακού Συστήματος», γράφουν οι ερευνητές.
«Ενώ είναι σίγουρα πιθανό και τα τέσσερα αρχέγονα κανονικά δορυφορικά συστήματα στο εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα να μην επηρεάστηκαν από πλανητικές συναντήσεις, τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν έντονα ότι αυτό δεν ισχύει».
Αυτό που κάνουν όμως τα νέα ευρήματα είναι να παρακινήσουν νέες μελέτες, ώστε να ανακαλύψουμε το πως γεννήθηκε το ηλιακό μας σύστημα και πως έφτασε στη σημερινή μορφή του.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο Icarus.
Ακολουθήστε το Techmaniacs.gr στο Google News για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα τεχνολογικά νέα. Ένας ακόμα τρόπος να μαθαίνετε τα πάντα πρώτοι είναι να προσθέσετε το Techmaniacs.gr στον RSS feeder σας χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο: https://techmaniacs.gr/feed/.
