Μια νέα έρευνα έδειξε ότι τα μικροσκοπικά σκουλήκια που ζουν στο ραδιενεργό περιβάλλον της Ζώνης Αποκλεισμού του Τσέρνομπιλ (CEZ) δεν έχουν δείξει σημάδια βλάβης στο γονιδίωμα τους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με ό,τι αναμενόταν για οργανισμούς που ζουν σε ένα τόσο επικίνδυνο περιβάλλον.
Το εύρημα αυτό, όπως τονίζουν οι ερευνητές, δείχνει ότι τα σκουλήκια είναι ανθεκτικά και ικανά να προσαρμοστούν επιδέξια σε συνθήκες που μπορεί να είναι αφιλόξενες για άλλα είδη. Στο συμπέρασμα αυτό οδηγήθηκε μια ομάδα βιολόγων με επικεφαλής τη Sophia Tintori του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Η έρευνα αυτή θα μπορούσε να προσφέρει νέες γνώσεις σχετικά με τους μηχανισμούς επιδιόρθωσης του DNA.
Από την έκρηξη ενός αντιδραστήρα στον πυρηνικό σταθμό του Τσέρνομπιλ τον Απρίλιο του 1986, τα ραδιενεργά υλικά που εναποτίθενται στο περιβάλλον εκθέτουν τους οργανισμούς σε επικίνδυνα επίπεδα ιονίζουσας ακτινοβολίας, αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο μετάλλαξης, καρκίνου και θανάτου. Οι δοκιμές, μάλιστα, που έχουν γίνει σε ζώα που ζουν στην περιοχή έχουν δείξει σαφείς γενετικές διαφορές.
Η μελέτη των μικροσκοπικών σκουληκιών που ζουν στη περιοχή του Τσέρνομπιλ έδειξε ότι διαθέτουν απλά γονιδιώματα και ζουν σύντομες ζωές. Αυτό σημαίνει ότι πολλές γενιές μπορούν να μελετηθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, οι ερευνητές μελέτησαν ένας συγκεκριμένο είδος σκουληκιού, το Oschieus tipulae, το οποίο ζει στις ραδιενεργές περιοχές του Τσέρνομπιλ. Οι ερευνητές καλλιέργησαν σχεδόν τριακόσια σκουλήκια από τη CEZ σε ένα εργαστήριο και επέλεξαν δεκαπέντε δείγματα O. tipulae για τον προσδιορισμό της αλληλουχίας του γονιδιώματος.
Τα γονιδιώματα με τη συγκεκριμένη αλληλουχία συγκρίθηκαν στη συνέχεια με τα γονιδιώματα με αλληλουχία πέντε άλλων δειγμάτων από άλλες περιοχές στον κόσμο. Η μελέτη αυτή έδειξε ότι τα σκουλήκια CEZ ήταν πιο παρόμοια γενετικά μεταξύ τους από ό,τι με τα άλλα σκουλήκια, όμως δεν παρουσίαζαν σημάδια βλάβης του DNA τους από το περιβάλλον ακτινοβολίας. Ακόμη, οι ερευνητές δεν βρήκαν καμία συσχέτιση μεταξύ του ρυθμού μετάλλαξης των σκουληκιών και της ισχύος της ακτινοβολίας του περιβάλλοντος τους.
Το τελικό συμπέρασμα της ομάδας των ερευνητών είναι ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις γενετικής επίδρασης του περιβάλλοντος CEZ στα γονιδιώματα του O. tipulae. Το συμπέρασμα αυτός της μελέτης θα μπορούσε να βοηθήσει τους ερευνητές να κάνουν προσπάθεια να καταλάβουν γιατί ορισμένοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς στον καρκίνο από άλλους και να μελετήσουν τους σχετικούς παράγοντες κινδύνου για τον άνθρωπο.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences.
