Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ο Ήλιος, το άστρο που βρίσκεται στην καρδιά του ηλιακού μας συστήματος, μπορεί να είναι ακόμη μικρότερος από ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Ένα ζεύγος αστρονόμων παρείχε στοιχεία που δείχνουν ότι η ακτίνα του Ήλιου είναι κατά ένα κλάσμα μικρότερη από ό,τι πρότειναν προηγούμενες αναλύσεις. Αν και η διαφορά μπορεί να φαίνεται ασήμαντη, έχει σημαντικές επιπτώσεις στην κατανόηση του Ήλιου, του ουράνιου σώματος που συντηρεί τη ζωή στη Γη.
Τα νέα αυτά ευρήματα, τα οποία επί του παρόντος υποβάλλονται σε αξιολόγηση από ομοτίμους, βασίζονται στη μελέτη των ηχητικών κυμάτων. Συγκεκριμένα των p-mode, που παράγονται στο εσωτερικό του καυτού πλάσματος του Ήλιου. Αυτές οι ηχητικές δονήσεις, που μοιάζουν με μια καμπάνα που χτυπάει συνεχώς, προσφέρουν πληροφορίες για τις μεταβολές της πίεσης που συμβαίνουν στο εσωτερικό του Ήλιου.
Οι αστροφυσικοί Masao Takata, από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο, και Douglas Gough, από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, υποστηρίζουν ότι οι ταλαντώσεις p-mode παρέχουν μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση του εσωτερικού του Ήλιου σε σύγκριση με άλλους τύπους ταλαντευόμενων κυμάτων.
Τα p-mode, που προκαλούνται από τις διακυμάνσεις της πίεσης στο εσωτερικό του Ήλιου, ταξιδεύουν προς τα έξω, χτυπούν την επιφάνεια (φωτόσφαιρα) και ανακλώνται προς τα μέσα, κάμπτοντας καθώς διασχίζουν το τυρβώδες πλάσμα. Αναλύοντας ένα πλήθος αυτών των mode, οι επιστήμονες μπορούν να ανακατασκευάσουν τη δομή και τη συμπεριφορά του Ήλιου.
Η παραδοσιακή μέθοδος προσδιορισμού της σεισμικής ακτίνας του Ήλιου βασίζεται στα f-mode, τα οποία ήταν τα πρώτα που μετρήθηκαν. Ωστόσο, ορισμένοι αστρονόμοι υποστηρίζουν ότι τα f-mode δεν είναι απολύτως αξιόπιστα, καθώς δεν εκτείνονται μέχρι την άκρη της φωτόσφαιρας του Ήλιου. Αντιθέτως, αναπηδούν σε μια υποθετική επιφάνεια που περιγράφεται ως “φανταστική επιφάνεια”.
Τα p-mode, αντίθετα, πιστεύεται ότι φτάνουν πιο μακριά επειδή επηρεάζονται λιγότερο από τα μαγνητικά πεδία και τις αναταράξεις στο ανώτερο οριακό στρώμα του Ήλιου.
Οι Takata και Gough προτείνουν ότι κατά τον προσδιορισμό της ακτίνας του Ήλιου με βάση σεισμικές μετρήσεις, τα p-mode θα πρέπει να είναι η προτιμώμενη επιλογή. Οι υπολογισμοί τους με χρήση μόνο συχνοτήτων των p-mode υποδεικνύουν μια ελάχιστη μείωση της ηλιακής φωτόσφαιρας σε σύγκριση με το τυπικό ηλιακό μοντέλο.
Αν και η διαφορά είναι ανεπαίσθητη, η αστροφυσικός Emily Brunsden τόνισε την πολυπλοκότητα της κατανόησης τέτοιων μεταβολών λόγω του πλήθους των παραγόντων που εμπλέκονται. Η προσαρμογή του παραδοσιακού μοντέλου ώστε να φιλοξενήσει αυτά τα ευρήματα θα αποτελούσε σημαντική επιστημονική πρόκληση.
