Ο ισχυρισμός του Κάρολου Δαρβίνου το 1871 σχετικά με την υπεροχή των αρσενικών σε μέγεθος και δύναμη κυριαρχεί εδώ και καιρό στις συζητήσεις για τη σεξουαλική επιλογή των θηλαστικών. Ωστόσο, μια πρόσφατη μετα-ανάλυση που διεξήχθη από τρεις οικολόγους του Πανεπιστημίου Princeton αμφισβητεί αυτή την αντίληψη, ρίχνοντας φως στην επικράτηση του σεξουαλικού μονομορφισμού μεταξύ των θηλαστικών.
Αναλύοντας δεδομένα από περισσότερα από 400 είδη που καλύπτουν σχεδόν κάθε τάξη θηλαστικών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι περίπου το 39% παρουσίαζε παρόμοια μέση σωματική μάζα μεταξύ αρσενικών και θηλυκών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με περίπου 45 τοις εκατό των ειδών όπου τα αρσενικά ήταν μεγαλύτερα και 16 τοις εκατό όπου τα θηλυκά ήταν μεγαλύτερα.
Τεράστιο μεγαλόδοντα 15 μέτρων βρήκαν επιστημονες, όμως κάτι τους τρόλαρε!
Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και στις περιπτώσεις σεξουαλικού διμορφισμού, οι ακραίες διαφορές μεγέθους ήταν σπάνιες. Η μελέτη υποδηλώνει ότι οι ιστορικές προκαταλήψεις, ιδίως σε καλά μελετημένες τάξεις όπως τα σαρκοφάγα, τα πρωτεύοντα και τα οπληφόρα, μπορεί να έχουν στρεβλώσει τις αντιλήψεις για τις διαφορές μεγέθους των φύλων.
Επιπλέον, οι ερευνητές υπογραμμίζουν τη σημασία της εξέτασης του μήκους του σώματος, όχι μόνο της μάζας, για την κατανόηση των διαφορών μεγέθους. Αν και η μελέτη αντιπροσωπεύει μόνο το 5% όλων των ειδών θηλαστικών λόγω περιορισμών των δεδομένων, αμφισβητεί την επικρατούσα αφήγηση για μεγαλύτερα αρσενικά, όπως ισχυρίζονταν και ο Δαρβίνος, και υπογραμμίζει την ανάγκη να διερευνηθεί η εξέλιξη των θηλυκών και ο αντίκτυπός της στη σεξουαλική επιλογή.
