Εδώ και δεκαετίες μια άκρως περίεργη συμπεριφορά που εκτείνεται σε 1,2 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια στον πυθμένα του Ινδικού Ωκεανού έχει προβληματίσει τους επιστήμονες. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως τρύπα βαρύτητας στα Ελληνικά, ή gravity hole όπως είναι ο αγγλικός έχει προκαλέσει το επιστημονικό ενδιαφέρον.
Έκαναν το φως ύλη και μόλις απέδειξαν το E=mc² του Einstein!
Σε αυτή λοιπόν την πολύ μεγάλη περιοχή του Ινδικού Ωκεανού που βρίσκεται έως και 106 μέτρα κάτω από το μέσο παγκόσμιο επίπεδο της θάλασσας, αποδεικνύεται ότι υπάρχει μια σημαντική πτώση στη βαρύτητα της Γης. Αυτή η βαρυτική ανωμαλία προβληματίζει τους επιστήμονες εδώ και χρόνια, αλλά πρόσφατες μελέτες ρίχνουν φως στην προέλευσή της και τη συνδέουν με γεωλογικές διεργασίες.
Οι κινέζοι γράφουν ιστορία ανακαλύπτοντας για πρώτη φορά νερό στη Σελήνη
Πιο συγκεκριμένα, στο εν λόγω σημείο της Γης, η βαρύτητα είναι μικρότερη από το μέσο όρο. Πρόσφατες έρευνες υποδηλώνουν ότι για το φαινόμενο αυτό ευθύνονται πίδακες λιωμένων πετρωμάτων που αναδύονται βαθιά κάτω από την Αφρική, οι πίδακες αυτοί βρίσκονται στην άκρη ενός αρχαίου θαλάσσιου πυθμένα.
Όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, η Γη ιδανικά θα είχε ομοιόμορφη βαρύτητα, αλλά δεν είναι μια τέλεια σφαίρα. Είναι πιο επίπεδη στους πόλους και διογκώνεται στον ισημερινό, προκαλώντας διακυμάνσεις στη βαρύτητα. Διαφορετικές περιοχές ασκούν διαφορετικές βαρυτικές έλξεις με βάση την κατανομή της μάζας του φλοιού, του μανδύα και του πυρήνα. Αυτή η πολυπλοκότητα συμβάλλει σε βαρυτικές ανωμαλίες όπως αυτή στον Ινδικό Ωκεανό.
