Ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα υποστηρίζει πως κατάφερε να λύσει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που απασχολούν την επιστήμη σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε η Σελήνη.
Για δεκαετίες, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι η Σελήνη προέκυψε από τη σύγκρουση με τη Theia, έναν πλανήτη περίπου στο μέγεθος του Άρη. Η σύγκρουση είχε ως συνέπεια να εκτοξευθεί μεγάλη ποσότητα λιωμένου βράχου στο διάστημα. Στη συνέχεια, το υλικό συγκεντρώθηκε και δημιούργησε τον φυσικό μας δορυφόρο.
Τι έδειξαν οι νέες προσομοιώσεις
Ωστόσο, επιστήμονες χρησιμοποιώντας προηγμένες προσομοιώσεις σε υπολογιστή, ανακάλυψαν ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, ένα πολύ μεγάλο φεγγάρι σχηματίστηκε αμέσως μετά τη σύγκρουση. Ο παράγοντας που φαίνεται να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ήταν η θερμοκρασία.
Οι ερευνητές δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της έρευνάς τους στο επιστημονικό περιοδικό The Astrophysical Journal Letters και υποστηρίζουν ότι οι γεωλογικές ιδιότητες των κόσμων που συγκρούονται διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε όσα συμβαίνουν μετά τη σύγκρουση.
Ο ρόλος της θερμοκρασίας στη δημιουργία της Σελήνης
Προηγούμενες μελέτες αντιμετώπιζαν τους πλανήτες ως σώματα που συμπεριφέρονταν σαν ρευστά και αγνοούσαν την αντοχή των βράχων. Όταν, όμως, οι ερευνητές ενσωμάτωσαν στις προσομοιώσεις τους την αντοχή των πλανητικών υλικών και τη θερμοκρασία, ανακάλυψαν κάτι εντελώς διαφορετικό.
- Οι πιο ζεστοί πλανήτες είναι πιο αδύναμοι και διαλύονται πιο εύκολα.
- Αντίθετα, οι πιο ψυχροί κόσμοι είναι πιο ανθεκτικοί και είναι πιθανότερο να επιβιώσουν από μια τέτοια σύγκρουση.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι τέτοιου είδους μελέτες θα μπορούσαν να λύσουν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που αφορούν τη Σελήνη: πότε ακριβώς έλαβε χώρα η σύγκρουση που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της. Παράλληλα, θα μπορούσαν να εξηγήσουν σημαντικά χαρακτηριστικά της σύστασής της.
Στο video που ακολουθεί βλέπουμε την πιθανή σύγκρουση που σχημάτισε τη Σελήνη σε μια από τις προσομοιώσεις. Όταν τα συγκρουόμενα σώματα είναι αρκετά θερμά, ο Theia υφίσταται καθολική παραμόρφωση, δημιουργώντας ροπές που διασπούν το αρχικό υπόλειμμα σε δύο μέρη. Το εξωτερικό υπόλειμμα επιβιώνει από μια κοντινή παλιρροϊκή συνάντηση με την πρωτο-Γη, η οποία μεταφέρει μάζα από τον δορυφόρο προς το κύριο σώμα, προτού σταθεροποιηθεί ως ένας ακέραιος δορυφόρος.
