Η ιδέα ότι κάποτε οι άνθρωποι θα ζουν στο διάστημα είναι παλιά και γνωστή. Τι γίνεται όμως αν κάποιος άνθρωπος γεννηθεί και μεγαλώσει σε διαστημικό σταθμό. Η NASA έχει την απάντηση με ένα παλιό πείραμα.
Συγκεκριμένα, η NASA θέλησε να εξετάσει πως θα αντιδρούσε ένας οργανισμός που γεννήθηκε σε συνθήκες μικροβαρύτητας όταν θα επέστρεφε στο γήινο περιβάλλον. Αντί να χρησιμοποιηθούν θηλαστικά ή άλλοι πιο σύνθετοι οργανισμοί, οι ερευνητές επέλεξαν μέδουσες, επειδή διαθέτουν έναν βασικό μηχανισμό που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται την κατεύθυνση μέσω της βαρύτητας.
Το πείραμα
Για το πείραμα στάλθηκαν περίπου 2.500 πολύποδες μέδουσας Aurelia Ephyra σε διαστημικό λεωφορείο.
Οι οργανισμοί αυτοί μεταφέρθηκαν σε περιβάλλον που παρείχε ό,τι χρειάζονταν για να αναπτυχθούν κανονικά, όπως θαλασσινό νερό και συνεχή επιστημονική παρακολούθηση.
Μέσα σε λίγο περισσότερο από μία εβδομάδα, οι αρχικοί πολύποδες εξελίχθηκαν σε περίπου 60.000 πλήρως ανεπτυγμένες μέδουσες.
Φυσιολογικές στην όψη αλλά αποπροσανατολισμένες στη Γη
Με την πρώτη ματιά, οι μέδουσες που γεννήθηκαν στο διάστημα έδειχναν απολύτως φυσιολογικές. Όταν όμως επέστρεψαν στη Γη, οι επιστήμονες παρατήρησαν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό. Ένα σημαντικό μέρος από αυτές δυσκολευόταν να προσανατολιστούν σωστά, αδυνατώντας να κολυμπήσουν φυσιολογικά ή να ξεχωρίσουν σε ποια κατεύθυνση ήταν προς τα πάνω και ποια προς τα κάτω.
Με απλά λόγια, πολλές από τις μέδουσες εμφάνιζαν σημάδια έντονου ιλίγγου. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, επειδή το πείραμα δεν έδειξε κάποια εξωτερική ή εμφανή δυσμορφία, αλλά μια βαθύτερη δυσκολία στην επεξεργασία των σημάτων που σχετίζονται με τη βαρύτητα.
Τι κοινό έχουν οι μέδουσες με τον άνθρωπο
Ο λόγος που το συγκεκριμένο πείραμα θεωρείται τόσο ενδιαφέρον είναι ότι, παρά τις εμφανείς διαφορές τους από τον άνθρωπο, οι μέδουσες έχουν έναν μηχανισμό ισορροπίας που παρουσιάζει λειτουργική ομοιότητα με το ανθρώπινο εσωτερικό αυτί.
Κατά την ανάπτυξή τους, οι μέδουσες σχηματίζουν κρυστάλλους θειικού ασβεστίου στην επιφάνεια του σώματός τους. Οι κρύσταλλοι αυτοί λειτουργούν με τρόπο αντίστοιχο με το ανθρακικό ασβέστιο στο εσωτερικό αυτί των ανθρώπων, βοηθώντας τον οργανισμό να αντιλαμβάνεται τις αλλαγές στη βαρύτητα και να προσανατολίζεται στον χώρο.
Στις μέδουσες που γεννήθηκαν στο διάστημα, οι κρύσταλλοι αυτοί δημιουργήθηκαν κανονικά. Ωστόσο, επειδή η ανάπτυξή τους έγινε χωρίς κανονική βαρύτητα, το σώμα τους δεν έμαθε να ερμηνεύει σωστά αυτά τα σήματα. Το αποτέλεσμα ήταν επίμονος αποπροσανατολισμός όταν βρέθηκαν ξανά υπό τις συνθήκες της Γης.
