Σύμφωνα με νέες μελέτες η έκρηξη αστεριών στο κοντινό ηλιακό διάστημα μπορεί να έχει προκαλέσει τουλάχιστον δύο γεγονότα μαζικής εξαφάνισης στην ιστορία της Γης.
Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με μια ανάλυση της συχνότητας των εκρήξεων σουπερνόβα στον Γαλαξία μας, με επικεφαλής τον αστροφυσικό Alexis Quintana του Πανεπιστημίου του Αλικάντε στην Ισπανία, αποκάλυψε το χρονοδιάγραμμα που συνάδει με τις εξαφανίσεις της Ύστερης Ορδοβικανής και της Ύστερης Δεβόνιου εποχής. Οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτά τα γεγονότα εξαφάνισης δεν είναι επαρκώς κατανοητές. Σύμφωνα με τους αστροφυσικούς οι εκρήξεις σουπερνόβα είναι μερικές από τις πιο ενεργητικές εκρήξεις στο Σύμπαν. Οι ερευνητές υπολόγισαν τον ρυθμό των σουπερνόβα κοντά στη Γη και βρήκαν ότι “είναι συνεπής με τον ρυθμό μαζικής εξαφάνισης στον πλανήτη μας που έχουν συνδεθεί με εξωτερικές δυνάμεις όπως οι σουπερνόβα”.
Οι σουπερνόβα αποτελούν μέρος του κανονικού κύκλου ζωής των άστρων που είναι μεγαλύτερη από οκτώ φορές τη μάζα του δικού μας Ήλιου. Τα μεγαλύτερα αστέρια ζουν σχετικά σύντομη διάρκεια ζωής, εκατομμύρια χρόνια αντί για τα δισεκατομμύρια που περιμένουν αστέρια όπως ο Ήλιος. Μόλις τελειώσουν τα καύσιμα για να συντηχθούν στους πυρήνες τους, αυτά τα αστέρια γίνονται ασταθή και τελικά εκρήγνυνται. Η προκύπτουσα αύξηση της υπεριώδους ακτινοβολίας που θα μπορούσε στη συνέχεια να φτάσει στην επιφάνεια θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη βλάβη στην οικολογία του πλανήτη.
Οι προβλέψεις για την ανάπτυξη της παγκόσμιας αγοράς smartphone το 2025
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν μια εύλογη σχέση μεταξύ των εξαφανίσεων και των σουπερνόβα όταν πραγματοποίησαν μια απογραφή τεράστιων αστεριών τύπου OB σε ακτίνα χιλιοπαρσέκων (περίπου 3.260 έτη φωτός) από τον Ήλιο. Στην απογραφή τους, οι ερευνητές μέτρησαν 24.706 αστέρια OB και υπολόγισαν έναν ρυθμό σουπερνόβα από 15 έως 30 ανά εκατομμύριο χρόνια σε ολόκληρο τον γαλαξία του Γαλαξία. Προκειμένου ένα σουπερνόβα να καταστρέψει τη Γη πρέπει να είναι σχετικά κοντά στο Ηλιακό Σύστημα, έτσι η ομάδα χρησιμοποίησε αυτό το νούμερο ως βάση για να υπολογίσει τον ρυθμό των υπερκαινοφανών OB σε μια ακτίνα 20 parsec ή περίπου 65 έτη φωτός. Αυτό έδωσε έναν ρυθμό 2,5 υπερκαινοφανών OB κοντά στη Γη ανά δισεκατομμύριο χρόνια. Ευτυχώς αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν αστέρια κοντά που είναι πιθανό να ανατιναχθούν σύντομα.
Η έρευνα είναι διαθέσιμη ως preprint στο arXiv.
