Ο ηλιακός κύκλος έχει γίνει αρκετά καλά κατανοητός από το 1843, όταν ο ερασιτέχνης αστρονόμος Samuel Schwabe πέρασε 17 ολόκληρα χρόνια παρατηρώντας τη διακύμανση των ηλιακών κηλίδων στο μητρικό μας αστέρι. Από τότε, παρατηρούμε τακτικά την ροή του κύκλου των ηλιακών κηλίδων κάθε 11 χρόνια.
Πιο πρόσφατα, το Solar Orbiter της ESA έλαβε κάποιες εικόνες του Ήλιου για να παρακολουθήσει την πρόοδο αυτών καθώς οδεύουμε προς την κορύφωση του τρέχοντος ηλιακού κύκλου. Δύο πρόσφατα δημοσιευμένες εικόνες από τον Φεβρουάριο του 2021 και τον Οκτώβριο του 2023 δείχνουν ο ήλιος έχει αλλάξει καθώς οδεύουμε προς το ηλιακό μέγιστο.
Ο Ήλιος είναι μια μεγάλη σφαίρα πλάσματος, ηλεκτρικά φορτισμένου αερίου, που έχει την εκπληκτική ιδιότητα να μπορεί να μετακινεί ένα μαγνητικό πεδίο που μπορεί να είναι ενσωματωμένο μέσα του. Καθώς ο Ήλιος περιστρέφεται, το μαγνητικό πεδίο παρασύρεται μαζί του, αλλά επειδή ο Ήλιος περιστρέφεται ταχύτερα στον ισημερινό απ’ ό,τι στους πόλους, οι γραμμές του πεδίου τυλίγονται όλο και πιο σφιχτά.
Κάτω από αυτή την τεράστια πίεση, οι γραμμές του πεδίου περιστασιακά σπάνε και όταν το κάνουν, βλέπουμε μια ηλιακή κηλίδα. Αυτές οι σκοτεινές κηλίδες στην ορατή επιφάνεια του Ήλιου είναι περιοχές όπου οι πυκνότερες συγκεντρώσεις ηλιακού υλικού απαγορεύουν τη ροή θερμότητας προς την ορατή επιφάνεια, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ελαφρώς ψυχρότερες και επομένως πιο σκοτεινές κηλίδες στον Ήλιο.
Στην αρχή του κύκλου, στο ηλιακό ελάχιστο του 2019, υπήρχε σχετικά μικρή δραστηριότητα και μόνο λίγες ηλιακές κηλίδες. Έκτοτε, τα πράγματα αυξάνονται σιγά σιγά. Η εικόνα από τον Φεβρουάριο του 2021 έδειχνε έναν αρκετά ήσυχο Ήλιο, αλλά οι διαφορές είναι ορατές καθώς πλησιάζουμε χρονικά στο ηλιακό μέγιστο. Το μέγιστο αυτού του κύκλου αναμένεται να συμβεί το 2025. Η κατανόηση του κύκλου δεν έχει απλώς επιστημονικό ενδιαφέρον, αλλά είναι ζωτικής σημασίας για την ελαχιστοποίηση των ζημιών σε επίγεια και τροχιακά συστήματα από μεγάλες ηλιακές καταιγίδες, αλλά κυρίως για την κατανόηση των επιπτώσεων στη ζωή στη Γη.
