Ο δολοφόνος του καρκίνου βρίσκεται μέσα στο σώμα μας! Μια ανακάλυψη ορόσημο
Μια περιορισμένη διατροφή θα μπορούσε να βοηθήσει το ανοσοποιητικό σύστημα να αντιμετωπίσει τον καρκίνο. Σε μια νέα μελέτη σε ποντίκια, αποδείχθηκε ότι η πολύ περιορισμένη διατροφή, έχει ως αποτέλεσμα να επαναπρογραμματίζει αποτελεσματικά το μεταβολισμό συγκεκριμένων λευκών κυττάρων που έχουν ως αποστολή τη θανάτωση των όγκων. Συγκεκριμένα, μια ερευνητική ομάδα από το Memorial Sloan Kettering Cancer Center της Νέας Υόρκης εξέτασε μια συγκεκριμένη κατηγορία λευκών αιμοσφαιρίων, κύτταρα ΝΚ όπως ονομάζονται στα ζώα.
Αξίζει να σημειώσουμε πως το ανοσοποιητικό σύστημα χρησιμοποιεί αυτά τα κύτταρα για να αντιμετωπίσει τις απειλές για το σώμα, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου και των ιών. Σε αντίθεση με τα κύτταρα Τ που αναζητούν αντιγόνα, τα κύτταρα NK είναι σε θέση να καταστρέφουν απειλές που δεν έχουν συναντήσει στο παρελθόν. Όσο περισσότερο το σώμα μπορεί να κατευθύνει αυτά τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος προς έναν όγκο, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιβίωσης. Ωστόσο, τα κύτταρα NK λειτουργούν υπό μεγάλη πίεση όταν βρίσκονται κοντά στον καρκίνο.
Οι επιστήμονες εξηγούν, πως στη μελέτη τους υποδεικνύουν ότι μια περιορισμένη διατροφή σε επίπεδα νηστείας, επαναπρογραμματίζει τα κύτταρα αυτά να επιβιώνουν καλύτερα σε αυτό το άκρως εχθρικό περιβάλλον καρκινικών όγκων.
Οι ερευνητές έβαλαν σε δίαιτα ορισμένα ποντίκια στα οποία είχαν τοποθετηθεί καρκινικά κύτταρα. Αρχικά μπορούσαν να φάνε ελεύθερα, εκτός από δυο ημέρες που έπιναν μόνο νερό. Παρατηρήθηκαν πτώσεις στα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, προκαλώντας αύξηση των λιπαρών οξέων, τα οποία χρησιμοποιούνται ως εναλλακτική πηγή ενέργειας από τα κύτταρα NK.
Το πιο σημαντικό είναι ότι τα κύτταρα NK μέσα στα ποντίκια προσαρμόστηκαν, χρησιμοποιώντας τα λιπαρά οξέα αντί της γλυκόζης ως ενέργεια. Ήταν σαν να έπαιρναν ενισχύσεις ή να μάθαιναν να επιτεθούν κατά του καρκίνου μέσω της επιπλέον παραγωγής πρωτεϊνών που λένε στο ανοσοποιητικό σύστημα να κάνει τη δουλειά του. Παράλληλα ταξίδεψαν και σε άλλα σημεία του σώματος, φθάνοντας ακόμη και στο μυελό των οστών. Μένει να φανεί αν η συμπεριφορά αυτή παρατηρείται και στο ανθρώπινο σώμα μας.
Μπορείς να διαβάσεις την επιστημονική μελέτη εδώ
