Η ιαπωνική εταιρεία Shimizu προτείνει το Luna Ring, ένα γιγαντιαίο δαχτυλίδι ηλιακών κυψελών γύρω από τον ισημερινό της Σελήνης, με στόχο τη συνεχή παραγωγή ενέργειας και τη μετάδοσή της πίσω στη Γη.
Η ίδια η εταιρεία περιγράφει το έργο ως μια ζώνη μήκους περίπου 11.000 χιλιομέτρων, με πλάτος από λίγα έως και 400 χιλιόμετρα, που θα συλλέγει ηλιακή ακτινοβολία και θα τη μετατρέπει σε ενέργεια για γήινη χρήση.
Σεληνιακό ενεργειακό δίκτυο
Η Shimizu υποστηρίζει ότι ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε θεωρητικά να παράγει έως και 13.000 terawatt ισχύος, αριθμός εντυπωσιακός ακόμη και για τα σημερινά παγκόσμια ενεργειακά δεδομένα.
Η βασική λογική πίσω από το σχέδιο είναι απλή: στη Σελήνη δεν υπάρχουν σύννεφα ή ατμόσφαιρα όπως στη Γη, άρα η ηλιακή συλλογή μπορεί να είναι πολύ πιο σταθερή.
Το παραγόμενο ρεύμα θα μεταφέρεται μέσω καλωδίων σε εγκαταστάσεις μετάδοσης στη Σελήνη και από εκεί θα στέλνεται προς τη Γη με μικροκύματα ή λέιζερ, ώστε να μετατρέπεται ξανά σε ηλεκτρική ενέργεια από επίγειες rectennas.
Πώς θα μπορούσε να κατασκευαστεί
Το σχέδιο δεν βασίζεται μόνο σε μεταφορά εξοπλισμού από τη Γη. Η Shimizu περιγράφει ένα μοντέλο κατασκευής που θα αξιοποιεί σεληνιακούς πόρους, όπως το ρεγόλιθο, μαζί με υλικά που θα φτάνουν από τη Γη, ώστε να παραχθούν επιτόπου τα απαραίτητα δομικά στοιχεία και οι ηλιακές κυψέλες.
Η κατασκευή θα απαιτούσε εκτεταμένη παρουσία ρομπότ, αλλά και ανθρώπινη υποστήριξη, με μεγάλο μέρος της εργασίας να γίνεται μέσω τηλεχειρισμού από τη Γη.
Ποιο είναι το μεγάλο εμπόδιο
Παρότι το Luna Ring δεν παραβιάζει κάποιον γνωστό φυσικό νόμο, απέχει πάρα πολύ από το να θεωρηθεί ώριμο έργο. Η ίδια η Shimizu το παρουσιάζει ως μακροπρόθεσμο όραμα και όχι ως άμεσο πρόγραμμα υλοποίησης.
Το πραγματικό εμπόδιο είναι η κλίμακα: απαιτούνται τεράστιες υποδομές στη Σελήνη, προηγμένα ρομποτικά συστήματα, παραγωγή υλικών εκτός Γης, ανθρώπινη παρουσία σε ακραίο περιβάλλον και, πάνω από όλα, ασύλληπτο κόστος.
Με άλλα λόγια, το Luna Ring είναι σήμερα περισσότερο μια φιλόδοξη ενεργειακή πρόταση για το μέλλον παρά ένα έργο με σαφές χρονοδιάγραμμα.
Το πείραμα της NASA με την σεληνιακή ενέργεια
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ιδέα της ενεργειακής υποδομής στη Σελήνη είναι εντελώς θεωρητική.
Η NASA ολοκλήρωσε το 2024 το Watts on the Moon Challenge, απονέμοντας συνολικά 1,5 εκατ. δολάρια σε ομάδες που ανέπτυξαν λύσεις για μετάδοση, διαχείριση και αποθήκευση ενέργειας στη σεληνιακή επιφάνεια, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις αποστολές Artemis.
Η αμερικανική υπηρεσία εξηγεί επίσης ότι οι τεχνολογίες αυτές σχεδιάζονται για να αντέχουν τη μακρά σεληνιακή νύχτα, που μπορεί να φτάσει περίπου τις 350 συνεχόμενες ώρες, και τις ακραίες θερμοκρασίες του περιβάλλοντος.
