Η επιφάνεια της Σελήνης είναι γνωστή για την γκρι, γεμάτη κρατήρες εμφάνισή της. Ωστόσο, αν κοιτάξεις με τηλεσκόπιο, θα παρατηρήσεις και φωτεινές κηλίδες να διακοσμούν την επιφάνειά του φεγγαριού. Αυτές οι παράξενες κηλίδες, γνωστές ως σεληνιακές σπείρες, έχουν προβληματίσει τους επιστήμονες από την πρώτη τους παρατήρηση τον 17ο αιώνα.
Ένα νέο επιστημονικό άρθρο από το Stanford University και το Washington University in St. Louis (WUSL) παρουσιάζει μια νέα εξήγηση. Σε αντίθεση με τη Γη, η Σελήνη δεν διαθέτει πλέον ένα παγκόσμιο μαγνητικό πεδίο για να την προστατεύει από τα φορτισμένα σωματίδια του Ήλιου, τα οποία σκοτεινιάζουν την επιφάνειά της με το πέρασμα του χρόνου λόγω χημικών αντιδράσεων.
Ωστόσο, μερικές περιοχές της Σελήνης φαίνεται να προστατεύονται από τοπικά μαγνητικά πεδία. Οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ότι κάθε φωτεινή σεληνιακή σπείρα συμπίπτει με ένα τέτοιο τοπικό μαγνητικό πεδίο. Δεν είναι όμως όλα τα βράχια μέσα σε αυτά τα πεδία αντανακλαστικά, ούτε όλα τα μαγνητικά πεδία στη Σελήνη περιέχουν σπείρες.
Chandrayaan-3: Κάνει την πιο σημαντική ανακάλυψη στη Σελήνη
Οι ερευνητές στο Stanford και το WUSL απορρίπτουν την υπόθεση ότι οι μικρομετεωρίτες που πέφτουν στη Σελήνη δημιουργούν αυτά τα μαγνητικά πεδία. Υποστηρίζουν ότι άλλες δυνάμεις, πιθανώς από το εσωτερικό της Σελήνης, έχουν μαγνητίσει τις σεληνιακές σπείρες, εκτρέποντας τα ηλιακά σωματίδια.
Ο επιστήμονας πλανητών Michael Krawczynski από το WUSL προτείνουν ότι οι δυνάμεις κάτω από την επιφάνεια, όπως η αργή ψύξη της λάβας, θα μπορούσαν να δημιουργούν αυτές τις μαγνητικές ανωμαλίες. Υπάρχουν ενδείξεις για πρώην ροές λιωμένου βράχου κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης, υποδηλώνοντας μια περίοδο ηφαιστειακής δραστηριότητας πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.
Χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο των ρυθμών ψύξης αυτών των μαγμάτων, οι επιστήμονες εξέτασαν πώς ένα ορυκτό τιτανιούχου σιδήρου που ονομάζεται ιλμενίτης θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα μαγνητικό πεδίο. Τα πειράματά τους δείχνουν ότι η αργή ψύξη του ιλμενίτη μπορεί να δημιουργήσει ισχυρά μαγνητικά πεδία. Για να κατανοήσουμε καλύτερα το φαινόμενο, η NASA σχεδιάζει να στείλει ένα ρόβερ στην περιοχή της σπείρας Reiner Gamma το 2025 στο πλαίσιο της αποστολής Lunar Vertex.
