Κάτι περίεργο κάνει το ύφασμα του σύμπαντος να μεγαλώνει, με έναν όλο και πιο επιταχυνόμενο ρυθμό, με τους ερευνητές να προσπαθούν να κατανοήσουν για το τι ακριβώς πρόκειται. Ίσως η βαρύτητα να ξεκινά να συμπεριφέρεται διαφορετικά σε μεγάλες κοσμικές κλίμακες, ή απλά στο κενό αναπτύσσεται κάποιου είδους αρνητική πίεση που δεν έχουμε εξηγήσει ακόμη.
Προς το παρόν η σκοτεινή ενέργεια χρησιμοποιείται για να περιγράψει το μυστήριο της διαστολής του σύμπαντος. Ο Νaman Kumar, διδακτορικός φοιτητής στο Indian Institute of Technology έχει κάποιες εξηγήσεις για τη συμπεριφορά αυτή, υποστηρίζοντας ότι το σύμπαν δεν είναι τόσο μοναχικό όσο φαίνεται.
Τι περιλαμβάνει η αναβάθμιση της τηλεφωνίας που λέει η Cosmote
Αν γυρίσετε το ρολόι σας αρκετά πίσω στους αιώνες, θα φτάσετε τελικά σε ένα σημείο όπου όλη η ύλη ήταν περιορισμένη σε ένα καυτό, πυκνό σμήνος υποατομικών σωματιδίων.
Και πριν από αυτό; Για να συμπληρώσουμε τις λεπτομέρειες που λείπουν, θα χρειαστούμε μια νέα θεωρία που θα συνδυάζει τη γενική σχετικότητα με τα διακριτά νήματα της κβαντομηχανικής, ή θα αντικαταστήσει και τις δυο μια εντελώς νέα θεωρία.
Το μοντέλο του Kumar ξεκινά με το κβαντικό φαινόμενο της δημιουργίας της ύλης. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες, τα εικονικά σωματίδια έχουν μια αξιοσημείωτη πιθανότητα να εμφανιστούν σε μια περιπλεγμένη σύμπραξη – ένα μικροσκοπικό κομμάτι ύλης και ένα δίδυμο αντιύλης. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα ποζιτρόνιο και ένα ηλεκτρόνιο, ή ίσως ένα σύμπαν και ένα αντι-σύμπαν, λέει ο Kumar.
Κάτι παρόμοιο είχε προταθεί και από τους φυσικούς Latham Boyle, Kieran Finn και Neil Turok. Οι Boyle, Finn και Turok υποστηρίζουν δηλαδή ότι το Σύμπαν μας φαίνεται και συμπεριφέρεται τόσο ομαλά όσο δείχνει επειδή γεννήθηκε με ένα δίδυμο που τρέχει προς τα πίσω στο χρόνο.
Η εκδοχή του Kumar προκύπτει ως συνέπεια μιας έννοιας της κβαντικής θεωρίας της πληροφορίας που ονομάζεται σχετική εντροπία.
Η αναλυτική έρευνα είναι διαθέσιμη στον εν λόγω σύνδεσμο
