Οι σύγχρονοι ηλιακοί συλλέκτες μπορούν να συγκεντρώσουν μέχρι ένα συγκεκριμένο ποσό ενέργειας και αυτό γίνεται για λόγους ασφαλείας. Αν συγκεντρωθεί πάρα πολύ ενέργεια σε ένα μέρος κινδυνεύει να ‘ψηθεί’ από τη ζέστη και ο ίδιος ο συλλέκτης. Η ομάδα της IBM εργάζεται πάνω σε ένα νέο συλλέκτη – πιάτο που θα μπορούσε να αποφεύγει μια πιθανή τέτοια ζημία, κάνοντας παράλληλα ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός στον τομέα της ηλιακής απόδοσης. Τα εκατοντάδες των φωτοβολταϊκών chips που συγκεντρώνουν την ενέργεια στο κέντρο του πιάτου θα ψύχονται από το ίδιο microchannel ψύξης που κράτησε το Aquasar από το ψήσιμο, επιτρέποντας στο κάθε τσιπ να συγκεντρώνει με ασφάλεια 2.000 φορές την ηλιακή ενέργεια που θα μπορούσε κανονικά να δεχθεί. Ο συλλέκτης υπόσχεται επίσης να κάνει περισσότερα πράγματα με το φως του ήλιου αφού το παγιδεύσει : δεδομένου ότι οι μικροδίαυλοι μπορούν να απορροφούν περισσότερο από το ήμισυ της απορριπτόμενης θερμότητας, αυτό είτε θα μετατρέπεται σε πόσιμο νερό ή σε κλιματισμό.
Όπως θα φαντάζεστε, η IBM προσβλέπει σε κάτι περισσότερο από το προφανές περιβαλλοντικό όφελος. Όταν ένας δέκτης θα παράγει περίπου 25kW ενέργειας, ενώ θα κοστίζει λιγότερο με φθηνότερα κάτοπτρα, μια πλήρως αναπτυγμένη ηλιακή σειρά από συλλέκτες θα μπορούσε να γίνει μια προσιτή αντικατάσταση των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα. Φανταστείτε για παράδειγμα απομακρυσμένες πόλεις που χρειάζονται πόσιμο νερό. Η IBM δεν υπολογίζει πότε θα δούμε στη παραγωγή τέτοιους συλλέκτες (πέρα από κάποια πρωτότυπα), αλλά το έργο αυτό σίγουρα θα είναι ευπρόσδεκτο λόγω του γεγονότος πως ο Ήλιος μας είναι σε αφθονία και το βασικότερο είναι δωρεάν!
