Το 1929 είχε ανακαλυφθεί ότι η ερυθρή μετατόπιση ενός γαλαξία είναι ανάλογη με την απόστασή του από εμάς δίνοντας έτσι μια μέθοδο μέτρησης των αποστάσεων των μακρινών γαλαξιών. Με αυτήν ανακαλύφθηκε ότι οι περισσότεροι απομακρύνονται, προσφέροντας τις χαρακτηριστικές αποδείξεις για ένα σύμπαν που συνεχώς επεκτείνεται.
Καθώς όμως οι αστρονόμοι συνέχιζαν να χαρτογραφούν το παρατηρήσιμο σύμπαν, ανακάλυψαν ότι περίπου 400 ελλειπτικοί γαλαξίες κινούνταν προς κάτι που δεν μπορούμε να δούμε, καθώς βρίσκεται στη «Ζώνη Αποφυγής». Πρόκειται για μια περιοχή του ουρανού που είναι δύσκολο να παρατηρηθεί με οπτικά τηλεσκόπια επειδή παρεμποδίζεται από τον δικό μας Γαλαξία.
Από παρατηρήσεις άλλων γαλαξιών στον ουρανό, γνωρίζουμε ότι οι γαλαξίες συγκεντρώνονται για να σχηματίσουν superclusters με το 90% των γαλαξιών να θεωρείται ότι βρίσκονται μέσα σε αυτά. Μελετώντας τη ροή των γαλαξιών, μια ομάδα το 2014 ανακάλυψε ότι ο Γαλαξίας μας, που ήδη αποτελεί μέρος του Virgo Supercluster, πιθανότατα βρίσκεται μέσα σε μια ακόμη μεγαλύτερη δομή που περιέχει περίπου 100.000 γαλαξίες.
O Μεγάλος Ελκυστής ή The Great Attractor όπως χαρακτηρίζεται είναι στην ουσία ένα αόρατο βαρυτικό κέντρο που συγκεντρώνει που συγκεντρώνει μάζα και έλκει προς το μέρος της όλους τους υπόλοιπους γαλαξίες. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και η διαστολή του σύμπαντος ταυτόχρονα όπου η απόσταση ανάμεσα στους ίδιους τους γαλαξίες μεγαλώνει.
