Μια νέα προσομοίωση του πρώιμου σύμπαντος δείχνει πώς οι επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις και συγχωνεύσεις άστρων μέσα σε πυκνά αστρικά σμήνη θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αντικείμενα με τεράστια μάζα, προσφέροντας μια νέα εξήγηση για τη φύση των μικρών κόκκινων στιγμάτων (Little Red Dots – LRDs). Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Astrophysical Journal, αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην προσπάθεια κατανόησης αυτών των αινιγματικών αντικειμένων, χωρίς ωστόσο να δίνει οριστική απάντηση, καθώς το υπολογιστικό μοντέλο παρουσιάζει περιορισμούς τόσο στον τρόπο προσομοίωσης των αστρικών συγκρούσεων όσο και στον ρόλο των αερίων.
Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη ότι οι αστρικές συγκρούσεις καταλήγουν πάντα σε βίαιες και καταστροφικές εκρήξεις, η προσομοίωση έδειξε ότι μέσα στα πυκνά αστρικά σμήνη του νεαρού σύμπαντος πολλές συγκρούσεις οδηγούσαν σε ομαλές συγχωνεύσεις. Η διαδικασία αυτή μπορούσε να επαναλαμβάνεται, επιτρέποντας σε ορισμένα άστρα να απορροφούν διαδοχικά άλλα άστρα και να αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη μάζα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, ορισμένα από αυτά θα μπορούσαν να φτάσουν σε μάζα δεκάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου ή ακόμη και περισσότερο, συγκεντρώνοντας σημαντικό μέρος της συνολικής μάζας του αρχικού αστρικού σμήνους.
Τι είναι τα Little Red Dots;
Τα Little Red Dots είναι συμπαγή αντικείμενα του πρώιμου σύμπαντος που εντόπισε το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb και των οποίων η πραγματική φύση εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Μία από τις θεωρίες υποστηρίζει ότι πρόκειται για υβριδικά αντικείμενα, στα οποία μια μαύρη τρύπα περιβάλλεται από ένα εκτεταμένο περίβλημα υδρογόνου, αποκτώντας έτσι αστρική εμφάνιση. Μια άλλη πιθανότητα είναι να πρόκειται για εξαιρετικά ογκώδη άστρα, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν σχηματιστεί μέσα από επαναλαμβανόμενες συγχωνεύσεις σε πυκνά αστρικά σμήνη.
Η συν-συγγραφέας της μελέτης και αστροφυσικός του UCLA, Smadar Naoz, παρομοίασε τις διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις με την αρχαία παραβολή των τυφλών που ψηλαφίζουν έναν ελέφαντα. Όπως εξήγησε, κάθε ερευνητική ομάδα προσπαθεί να κατανοήσει διαφορετική πλευρά του ίδιου μυστηρίου, ενώ η νέα μελέτη επιχειρεί να συνδέσει αυτές τις διαφορετικές οπτικές και να δώσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
Όταν αυτά τα υπερμεγέθη άστρα φτάσουν στο τέλος της ζωής τους, τα μοντέλα υποδεικνύουν ότι ενδέχεται να καταρρεύσουν υπό το ίδιο τους το βάρος, σχηματίζοντας τεράστιες μαύρες τρύπες. Αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους αρχικούς σπόρους για τη δημιουργία των υπερμεγεθών μαύρων τρυπών που βρίσκονται σήμερα στα κέντρα των γαλαξιών.
