Η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα, όμως η Γη επειδή είναι γενναιόδωρη, προσπαθεί να μοιραστεί τη δική της εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Μια νέα μελέτη διαπίστωσε πως το μαγνητικό πεδίο της Γης ίσως είναι αυτό που στέλνει σωματίδια από την ατμόσφαιρά της , στην επιφάνεια της Σελήνης.
Στη Σελήνη έχουμε καταφέρει να εντοπίσουμε μια αφθονία πτητικών στοιχείων στον σεληνιακό ρεγόλιθο, δηλαδή μια λεπτή βραχώδη σκόνη που καλύπτει την επιφάνεια της Σελήνης. Αυτό φάνηκε για πρώτη φορά στα δείγματα που έφεραν πίσω στη Γη οι αστροναύτες των αποστολών Apollo.
Μια πιθανή πηγή πτητικών ουσιών στη Σελήνη, θα μπορούσε να είναι ο ηλιακός άνεμος, όμως από μόνος του δε θα μπορούσε να εξηγήσει τα υψηλά επίπεδα που ανιχνεύσαμε, ιδιαίτερα όταν έρχεται στο άζωτο. Μια άλλη εξήγηση θα μπορούσε να είναι οι μετεωρίτες που συγκρούονται με τη Σελήνη, που επίσης μεταφέρουν πτητικές ουσίες στην επιφάνεια της Σελήνης.
Όμως η πιο πιθανή εξήγηση για την πηγή αυτών των πτητικών ουσιών, είναι η ατμόσφαιρα της Γης, όμως κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό μόνο στην περίοδο πριν την ανάπτυξη μαγνητικού πεδίου στον πλανήτη μας. Μόλις συνέβη αυτό, θα περισσότερα σωματίδια της ατμόσφαιρας θα παγιδεύονταν στον πλανήτη, σύμφωνα με όσα γνωρίζαμε.
Μια νέα μελέτη όμως, που διεξήχθη από αστροφυσικούς στο Πανεπιστήμιο Rochester, διερεύνησε αυτή την υπόθεση.
Η ομάδα προσομοίωσε δύο σενάρια για να δει ποιο ταιριάζει καλύτερα στα δεδομένα που έχουμε συλλέξει από τη Σελήνη. Το ένα μοντέλο είναι της πρώιμης Γης, χωρίς μαγνητικό πεδίο και με ισχυρούς ηλιακούς ανέμους, ενώ το άλλο μοντέλο που εξέτασαν είναι της σύγχρονης Γης, με ισχυρό μαγνητικό πεδίο και με ασθενείς ηλιακούς ανέμους.
Όταν έτρεξαν τις προσομοιώσεις, τα αποτελέσματα με έναν εκπληκτικό τρόπο έδειξαν πως η σύγχρονη Γη ταιριάζει καλύτερα στην κατάσταση. Από ότι φαίνεται, ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύει φορτισμένα σωματίδια από την ατμόσφαιρα της Γης και τα στέλνει να κινούνται κατά μήκος των γραμμών του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη.
Όμως, η μαγνητόσφαιρα της Γης δεν είναι ακριβώς σφαίρα, όπως υποδηλώνει το όνομα. Έχει ένα σχήμα που μοιάζει περισσότερο με την ουρά ενός κομήτη, λόγω των πιέσεων που δέχεται από τους ηλιακούς ανέμους. Καθώς η Σελήνη περιστρέφεται γύρω από τη Γη, περνάει μέσα από την «ουρά» του μαγνητικού πεδίου και άρα σωματίδια από την ατμόσφαιρα της Γης κολλάνε στην επιφάνεια της Σελήνης.
Η πρώτη επαφή με εξωγήινο πολιτισμό θα είναι «θορυβώδης» – Ο λόγος
Προηγούμενες μελέτες είχαν υποδείξει πως ένας παρόμοιος μηχανισμός μπορεί να είναι η αιτία της παρουσίας οξυγόνου στη Σελήνη, δημιουργώντας νερό, αλλά και σκουριά στην επιφάνειά της.
Σε αντίθεση με τις παλαιότερες μελέτες, βλέπουμε πως η διαδικασία αυτή συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, μετά από δισεκατομμύρια χρόνια, παρέχοντας στη σελήνη μια συνεχή ροή πτητικών σωματιδίων. Ο άφθονος χρόνος που συμβαίνει αυτό, επέτρεψε την συσσώρευση αυτών του ουσιών τον σεληνιακό ρεγόλιθο.
Με τη Γη να έχει αλλάξει δραστικά όλη αυτή την περίοδο των δισεκατομμυρίων ετών, η επιφάνεια της Σελήνης μπορεί να δρα σαν μουσείο της ατμόσφαιρας της Γης, ενσωματωμένο στην σκόνη της.
Η νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στο Nature Communications Earth & Environment.
