Ερευνητές κατέγραψαν χλωριωμένες παραφίνες μέσης αλυσίδας (MCCPs) να αιωρούνται πάνω από το Lamont της Oklahoma, σηματοδοτώντας την πρώτη ανίχνευση του βιομηχανικού ρύπου στην ήπειρο μέσω του αέρα.
Προηγούμενες παρακολουθήσεις κατέγραψαν MCCPs στον πολικό αέρα και σε αρκετές ασιατικές πόλεις, ωστόσο κανένα δεν είχε εμφανιστεί στο Δυτικό Ημισφαίριο. Οι συγκεντρώσεις κορυφώθηκαν περίπου στα 3 νανογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο, χιλιάδες φορές υψηλότερες από τις απομακρυσμένες τιμές υποβάθρου. Το μοτίβο υποδήλωνε μια κοντινή πηγή στο επίπεδο του εδάφους. Οι χημικοί της ατμόσφαιρας πρέπει τώρα να επανεξετάσουν τα μοντέλα μεταφοράς που αντιμετώπιζαν τις ΗΠΑ ως ένα κενό σημείο για αυτούς τους ρύπους.
Τα MCCP ανήκουν στην ευρύτερη κατηγορία χλωριωμένων παραφινών που χρησιμοποιούνται σε υγρά κατεργασίας μετάλλων, PVC και επιβραδυντικές επιστρώσεις. Οι διεθνείς διαπραγματευτές ζυγίζουν πλέον το ενδεχόμενο μιας ολοκληρωτικής σταδιακής κατάργησης. Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων της Σύμβασης της Στοκχόλμης συνέστησε την ένταξη των MCCP στον κατάλογο για παγκόσμια εξάλειψη το 2023 και η τελική ψηφοφορία έχει οριστεί για το 2025.
Η ομάδα επισημαίνει το βιοστερεό λίπασμα, την πλούσια σε θρεπτικά συστατικά λάσπη που παράγεται από τα αστικά λύματα. Μελέτες δείχνουν ότι περισσότερα από τα μισά εισερχόμενα CP κολλάνε στην λάσπη κατά την επεξεργασία, μετατρέποντας το υλικό σε χημική δεξαμενή. Ο άνεμος πάνω από φρεσκοεπεξεργασμένη έκταση μπορεί να ανυψώσει λεπτά σωματίδια φορτωμένα με MCCPs. Μόλις μεταφερθεί στον αέρα, το ηλιακό φως θερμαίνει το μείγμα, ωθώντας τα πιο πτητικά μόρια να εξατμιστούν.
Νέοι έλεγχοι της ΑΑΔΕ με στόχο τη φοροδιαφυγή – Οι τέσσερεις κατηγορίες διασταυρώσεων
Οι τοξικολόγοι έχουν συνδέσει την έκθεση στην χρόνια χολοκυστίτιδα με το ηπατικό στρες, την ενδοκρινική διαταραχή και την αναπτυξιακή βλάβη σε μελέτες σε ζώα. Τα δεδομένα για τον άνθρωπο παραμένουν ελάχιστα, αλλά οι αιματολογικές εξετάσεις σε βιομηχανικές πόλεις δείχνουν ότι τα σωματικά βάρη αυξάνονται με τις τοπικές εκπομπές. Τα MCCP μοιράζονται δομικά χαρακτηριστικά με τα PFAS και παραμένουν στον λιπώδη ιστό για χρόνια. Οι ρυθμιστικές αρχές αντιμετωπίζουν ένα κενό δεδομένων καθώς δεν υπάρχει ομοσπονδιακό πρότυπο για τον αέρα και η παρακολούθηση της προσωπικής έκθεσης είναι σπάνια. Η ομάδα σχεδιάζει εργασίες πεδίου όλο το χρόνο για να παρακολουθεί τις εποχιακές διακυμάνσεις με δείγματα τοπικών εδαφών και λάσπης για να παρακολουθήσουν την πλήρη διαδρομή της χημικής ουσίας.
Η μελέτη δημοσιεύεται στο ACS Environmental Au.
