Μια αναλυτική έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε πριν λίγα χρόνια, αποκαλύπτει με τον πιο χαρατηριστικό τρόπο ότι ο εσωτερικός πυρήνας της Σελήνης είναι στη πράξη μια συμπαγής σφαίρα με πυκνότητα παρόμοια με εκείνη του σιδήρου. Κάτι τέτοιο σύμφωνα με τους επιστήμονες θα τους επιτρέψει να λύσουν μια μεγάλη διαφωνία που επικρατεί μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας για το αν αυτή είναι στερεή ή λιωμένη, οδηγώντας σε ακριβέστερη κατανόηση της ιστορίας της Σελήνης και φυσικά του ηλιακού συστήματ0ς .
Οι επιστήμονες μελετούν την εσωτερική σύνθεση των αντικειμένων του ηλιακού συστήματος μέσω σεισμικών δεδομένων. Ο τρόπος με τον οποίο τα ακουστικά κύματα των σεισμών κινούνται κινούνται μέσα και αντανακλώνται από το υλικό στο εσωτερικό ενός πλανήτη μπορεί να βοηθήσει στο να δημιουργήσουν έναν λεπτομερή χάρτη της εσωτερικής δομής του αντικειμένου.
Τι δείχνουν τα δεδομένα
Στη διάθεσή μας έχουμε τα δεδομένα της αποστολής Apollo, ωστόσο η ανάλυσή τους είναι πολύ μικρή για να αποφασισθεί με ικανοποιητικό τρόπο η κατάσταση του εσωτερικού πυρήνα. Από την άλλη πλευρά, γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένας ρευστός εξωτερικός πυρήνας ωστόσο τι περιέχει ήταν μέχρι σήμερα άγνωστο. Μοντέλα ενός στερεού εσωτερικού πυρήνα και ενός τελείως υγρού συμφωνούν εξίσου με τα δεδομένα του Apollo.
Για να μπορέσουν οι επιστήμονες να δώσουν μια οριστική απάντηση ο αστρονόμος Arthur Briaud και οι συνεργάτες του από το National Centre for Scientific Research της γαλλίας συνέλεξε δεδομένα από διαστημικές αποστολές για να μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα προφίλ της σεληνιακής μορφολογίας του πυρήνα. Δηλαδή, το βαθμό παραμόρφωσής του από τη βαρυτική αλληλεπίδραση με τη Γη, τη μεταβολή της απόστασής του από τη Γη και την πυκνότητά του. Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν μοντελοποίηση με διάφορους τύπους πυρήνων για να βρουν ποιοι ταιριάζουν περισσότερο με τα δεδομένα παρατήρησης. Τα αποτελέσματά τους, άκρως ενδιαφέροντα.
Αρχικά τα μοντέλα που ταίριαζαν περισσότερο με όσα είναι ήδη γνωστά για τη Σελήνη, περιγράφουν μια διαδικασία ανατροπής βαθιά μέσα στον σεληνιακό μανδύα. Δηλαδή, το πυκνότερο υλικό στο εσωτερικό της Σελήνης πέφτει προς το κέντρο και το λιγότερο πυκνό ανεβαίνει προς τα πάνω.
Διαπίστωσαν παράλληλα ότι ο πυρήνας της Σελήνης μοιάζει πολύ με αυτόν της Γης, με ένα εξωτερικό ρευστό στρώμα και έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους, ο εξωτερικός πυρήνας έχει ακτίνα περίπου 362 χιλιόμετρα ενώ ο εσωτερικός περίπου 258 χιλιόμετρα. Ο εσωτερικός πυρήνας, διαπίστωσε η ομάδα, έχει επίσης πυκνότητα περίπου 7.822 κιλά ανά κυβικό μέτρο, πολύ κοντά στη πυκνότητα του σιδήρου.
Η περίπτωση αντίστοιχων ερευνών του παρελθόντος
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το 2011, ο Renee Weber του Marshall Space Flight Center της NASA σε δική του μελέτη είχε ανακαλύψει στοιχεία για έναν εσωτερικό πυρήνα με ακτίνα 240 χιλιομέτρων και πυκνότητα 8.000 κιλών ανά κυβικό μέτρο. Ο Briaud και η ομάδα του αναφέρει ότι κάτι τέτοιο αποτελεί επιβεβαίωση της παλαιότερης έρευνας και εν τέλει και οι δυο μελέτες διαμορφώνουν την άποψη ενός πυρήνα που μοιάζει αρκετά με τη Γη.
Γνωρίζουμε ότι λίγο μετά το σχηματισμό της, η Σελήνη είχε ισχυρό μαγνητικό πεδίο, το οποίο άρχισε να μειώνεται πριν από περίπου 3,2 δισεκατομμύρια χρόνια. Ένα τέτοιο μαγνητικό πεδίο δημιουργείται από την κίνηση στον πυρήνα, οπότε το από τι είναι φτιαγμένος ο σεληνιακός πυρήνας έχει βαθιά σχέση με το πώς και γιατί εξαφανίστηκε το μαγνητικό πεδίο.
Η έρευνα είναι διαθέσιμη εδώ
