Αν και τα μαμούθ έχουν εξαφανιστεί εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι ιστορίες γύρω από το αν κάποιοι τα δοκίμασαν συνεχίζουν να συναρπάζουν.
Η πρώτη ιστορία ξεκινά από τις αρχές του 20ού αιώνα, στη Σιβηρία, όταν Ρώσοι ερευνητές βρήκαν το παγωμένο σώμα ενός μαμούθ στον ποταμό Μπερέζοφκα. Ένας επιστήμονας αποφάσισε να μη χαθεί η σάρκα που διατηρήθηκε για αιώνες στον πάγο και την πρόσφερε σε ένα δείπνο στην Αγία Πετρούπολη. Οι καλεσμένοι περιέγραψαν το κρέας ως κάπως σκληρό αλλά με γεύση παρόμοια με μοσχάρι.
«Η σάρκα ήταν παλιά αλλά καθόλου δυσάρεστη»
Λίγα χρόνια μετά, ο Αμερικανός συγγραφέας και εξερευνητής Τζέιμς Όλιβερ Κιούργουντ ισχυρίστηκε ότι σε αποστολή του στον Βορρά μοιράστηκε γεύμα μαμούθ με Ιθαγενείς συνοδοιπόρους του. «Η σάρκα ήταν παλιά αλλά καθόλου δυσάρεστη», έγραψε, ενώ σημείωσε ότι ακόμη και τα σκυλιά τους φάνηκαν να ευημερούν τρώγοντάς την.
Η πιο διάσημη ιστορία, όμως, προέρχεται από τη Νέα Υόρκη το 1951: στο ετήσιο δείπνο του Explorers Club σερβιρίστηκε –υποτίθεται– κρέας μαμούθ. Για δεκαετίες η ιστορία πέρασε σαν θρύλος, μέχρι που γενετικές αναλύσεις έδειξαν ότι στην πραγματικότητα ήταν θαλάσσια χελώνα. Μια φάρσα που έγινε παγκόσμιος μύθος.
Εσείς θα δοκιμάζατε;
Ανεξάρτητα από το πόσο αληθινές είναι αυτές οι αφηγήσεις, το γεγονός παραμένει: χάρη στον μόνιμο πάγο της Σιβηρίας, τα σώματα μαμούθ και άλλων ζώων της Εποχής των Παγετώνων έχουν σωθεί με εντυπωσιακή λεπτομέρεια.
Η ιδέα να δοκιμάσει κάποιος σήμερα μια «μπριζόλα μαμούθ» μοιάζει τρομακτική αλλά και συναρπαστική — ένα παράδοξο ταξίδι γεύσης από το παρελθόν, που ανοίγει ερωτήματα για την επιστήμη, την ηθική και την ανθρώπινη περιέργεια.
