Οι υδρίες, είναι ένα πλάσμα το οποίο θεωρείται αθάνατο καθώς μπορεί να αναγεννιέται συνεχώς και να αναπαράγεται δημιουργώντας κλώνους του εαυτού τους. Μοιάζουν με μέδουσες, έχουν απίστευτες αναγεννητικές ικανότητες με τους επιστήμονες να ανακαλύπτουν κάτι περίεργο.
Το Hydra oligactis (υδρίες), ένα πλάσμα του γλυκού νερού που σχετίζεται με τις μέδουσες και τις θαλάσσιες ανεμώνες που θεωρείται «αθάνατο» με πολλούς τρόπους,αναπαράγεται ασεξουαλικά, κλωνοποιώντας τον εαυτό του σχηματίζοντας μικρούς οφθαλμούς που αποσπώνται για να αναπτυχθούν σε ένα φυσικά ξεχωριστό αλλά γενετικά πανομοιότυπο πλάσμα.
Οι υδρίες μπορούν να αναπτύξουν όγκους που μεταδίδονται στους κλωνοποιημένους απογόνους τους. Η μελέτη ρίχνει φως όχι μόνο στο πως τα πλάσματα αυτά αναπτύσσουν καρκίνο αλλά και στο μεγαλύτερο ερώτημα που βασανίζει την επιστημονική κοινότητα, πως μεταδίδονται δηλαδή οι μεταδοτικοί καρκίνοι.
Οι όγκοι αποτελούν κίνδυνο για κάθε πολυκύτταρο οργανισμό, όμως η μετάδοσή τους είναι σπάνια. Έχουμε παραδείγματα σε διαβόλους της Τασμανίας, που παρουσιάζουν μεταδοτικούς όγκους στο πρόσωπό και στους σκύλους, που εμφανίζουν αφροδίσια μετάδοση όγκων.
Το μεγαλύτερο μυστήριο του σύμπαντος σε τροχιά γύρω από τον Άρη
«Χρησιμοποιώντας το Hydra oligactis, το οποίο εμφανίζει αυθόρμητη ανάπτυξη όγκου που σε ορισμένα στελέχη μεταδόθηκε κάθετα, η μελέτη αυτή παρουσιάζει την πρώτη πειραματική παρατήρηση της εξέλιξης ενός μεταδοτικού όγκου», εξηγούν οι ερευνητές.
“Αυτή η εργασία, επομένως, συμβάλλει για πρώτη φορά στην κατανόηση των συνθηκών εμφάνισης μεταδοτικού καρκίνου και των βραχυπρόθεσμων συνεπειών τους για τον οικοδεσπότη.”
Συνέλεξαν 50 υδρίες από τη λίμνη Montaud στη Γαλλία και τις έστησαν για μια ζωή στο εργαστήριο.
Για να εγγυηθούν υψηλό ρυθμό ανάπτυξης όγκου, εκβλάστηση και συνεπώς αυξημένες πιθανότητες μετάδοσης του όγκου, οι ερευνητές τάισαν μερικούς από αυτούς τους πολύποδες με υπερβολική ποσότητα προνύμφες γαρίδας άλμης πέντε φορές την εβδομάδα, μιμούμενοι τις συνθήκες που προκάλεσαν την ανάπτυξη όγκου σε προηγούμενη μελέτη.
Για να βεβαιωθούν ότι οι όγκοι μεταδίδονταν από τους γονείς αντί να προέκυπταν απλώς αυθόρμητα σε κάθε γενιά, οι ερευνητές κοίταξαν τους απογόνους των υδάτων χωρίς καρκίνο. Οι Ύδρες από γονείς που είχαν όγκους είχαν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν όγκους από εκείνους των οποίων οι γονείς δεν είχαν όγκους, παρόλο που όλες οι ύδρες ήταν γενετικά πανομοιότυπες.
Μάλιστα, η όγκοι που προκλήθηκαν στις υδρίες, δείχνουν πως ο ρυθμός μετάδοσης μπορεί να αυξηεί με την πάροδο του χρόνου.
Κάτι άλλο που παρατήρησαν στις υδρίες πέμπτης γενιάς, είναι πως αύξησαν τις επενδύσεις τους σε ασεξουαλικές αναπαραγωγικές μεθόδους, πριν ο όγκος είχε την ευκαιρία να αναπτυχθεί, με την εκβλάστηση να επιβραδύνεται μετά την εμφάνιση των όγκων.
Αυτό φαίνεται να συμβαδίζει με μια άλλη αλλαγή, στην οποία η θνησιμότητα των οφθαλμών ήταν υψηλότερη μετά την εμφάνιση όγκων.
«Αυτές οι τροποποιήσεις προτείνουν μια προσαρμογή των χαρακτηριστικών του ιστορικού ζωής του ξενιστή για να αντισταθμιστεί το κόστος του όγκου με την παραγωγή περισσότερων οφθαλμών όταν είναι πιο πιθανό να επιβιώσουν και να παραμείνουν χωρίς όγκους», γράφουν οι Tissot και οι συνεργάτες του.
Στα θετικά, οι επιστήμονες σημειώνουν πως η σπανιότητα των μεταδοτικών καρκίνων, μπορεί να οφείλεται περισσότερο στην έλλειψη κατάλληλων περιβαλλοντικών συνθηκών για την εξάπλωσή τους, με την μελέτη να δειχνει πως η μεταδοτικότητα δεν αποτελούσε πρόβλημα για καρκινικά κύτταρα.
Εάν αυτό είναι αλήθεια, συμπεραίνουν , « είναι ζωτικής σημασίας να ληφθούν υπόψη αυτές οι πτυχές στη μελέτη των οικοσυστημάτων που διαταράσσονται από ανθρώπινες δραστηριότητες, καθώς θα μπορούσαν ενδεχομένως να τροποποιήσουν τις συνθήκες που ευνοούν την εξάπλωση των μεταδοτικών καρκίνων».
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the Royal Society B.
